ქართული წიგნი

ვფიქრობ, ბლოგის თაროზე აუცილებლად უნდა იყოს ეს გამოცემა: მის მომზადებაში საკმაოდ აქტიურად ვმონაწილეობდი. გაზეთ "ქართულ წიგნს" 2001-2002 წლებში ეროვნული ბიბლიოთეკა თვეში ერთხელ გამოსცემდა. სულ 18 ნომერი გამოვიდა. გაზეთის მთავარი რედაქტორი ლევან ბერძენიშვილი იყო, პ/მდივანი – ლევან თაქთაქიშვილი.

გაზეთში ჩემი 10-მდე სტატია გამოქვეყნდა. პირველი სტატია
მე-7 ნომერში დაიბეჭდა და თედო რაზიკაშვილის მკვლელობას ეხებოდა (ლიტერატურის მუზეუმში დაცული გამოუქვეყნებელი ხელნაწერების მიხედვით). დაუბეჭდავი წყაროებით არაერთი წერილი მომზადდა. იბეჭდებოდა მასალები ქართული წიგნის ისტორიიდან, პოლემიკური და კრიტიკული წერილები, ახალი გამოცემების ანოტაციები და ბიბლიოგრაფიები... გამოიცა ორი სპეციალური ნომერიც: მე-4 – ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელ საზოგადოებას მიეძღვნა, მე-9 – "დედაენას" (ამ ნომრებში საზოგადოების მიერ გამოცემული წიგნებისა და "დედაენის" სრული ბიბლიოგრაფიებიც დაიბეჭდა).
"ქართული წიგნის" პირველი ორი ნომერი, შეიძლება ითქვას, ბიბლიოგრაფიული იშვიათობაა..

დღეს, ფლიკრზე, სტენდის ეს ფოტო მომხვდა თვალში – სტენდი აღარ არსებობს, ფოტომ კი "ჟურნალისტურ" წარსულზე პოსტის დაწერა მომანდომა :)

ეს შენი ცაა

ორი წლის წინ ფორუმელებმა ეს სლოგანი ერთად შევარჩიეთ. ორგვარად იკითხება (უფრო ზუსტად, გამოითქმის), ორივე პოზიტიურია.. სლოგანს ლოგოც მივამატეთ – თოლიები; საიტისთვის შესაბამისი დიზაინიც შეირჩა... დღეს ემხვარმა მოულოდნელად ყველაფერი დააბრუნა:

> ლიტერატურული საიტი "თაობები"

დანარჩენი კი, მიმართვაში. მომავალში, რა თქმა უნდა, საიტი კიდევ უფრო დაიხვეწება. დარეგისტრირება ყველას შეუძლია..

* * *
"ლიტერატურული მესამე კორპუსი" – საიტზე გამოქვეყნდა სტატია, რომელიც ეროვნული ბიბლიოთეკის ლიტერატურული ცხოვრების შესახებ 29 დეკემბერს, გაზეთ "24 საათში" დაიბეჭდა. სტატიის ბმულს აქაც სიამოვნებით ვდებ..

და აქვე, პირველი პროექტიც – შერჩეული პროზაული ნაწარმოების თარგმნა ნებისმიერ მსურველს შეუძლია, საბოლოოდ კი შეჯერებული ვარიანტი გამოქვეყნდება.

პუბლიკაცია

ჭოროხს მიღმა და "ჭოროხში" კითხულობენ ჩემ ლექსებს..
ნეტავ, რას ფიქრობენ :)
ჟურნალს მოგვიანებით ვნახავ.

ეს ლექსების მეოთხე პუბლიკაციაა ("ლ'ილის", "თაობებისა" და "ჩემი ხუთეულის" შემდეგ), თუმცა, ყველაზე ვრცელი (თუ ყველა დაიბეჭდა) და შორეული..

უპს..

დღეს გუგლში ერთ ლიტერატურულ საიტს ვეძებდი. საიტი ვიპოვნე და იქვე, ჩამონათვალში კიდევ ერთი რამ: ბლოგი, სადაც ლიტერატურულ თემებზეც შეიძლება სტატიების წაკითხვა, ანუ სანიშნეს ჰგავს – მოწონებული საკითხავის ერთად აკინძვის საინტერესო მცდელობაა. ბლოგროლში Keti დავინახე. აღმოჩნდა, რომ ეს მხოლოდ კატეგორიაა, სადაც ჩემი ბლოგიდან სამი წერილია გადატანილი. წყარო მითითებულია.
ვეძებე, მაგრამ ბლოგზე მისი ავტორის ვინაობა ვერ აღმოვაჩინე, ვერც საკონტაქტო კოორდინატები. არანაირი პროფილი, არანაირი პირადი ტექსტი. მხოლოდ სტატიები ქართული ბლოგებიდან.
ჰო, იქვე რადიო 105–ც :)
კარგი იქნებოდა, მცოდნოდა.. და როცა არ – პოვნაც კარგია:)

დეზიკიდან გაგარინამდე

ყველამ იცის გაგარინი და ის, რომ გაგარინამდე ორი ძაღლი იყო. დავიწყებული სახელების შეხსენებაც არ არის პრობლემა – ბელკა და სტრელკა. ნუ, იმასაც ყველა ხვდება, რომ ბელკა–სტრელკას დუეტი პირველივე წამატებული ცდა არ ყოფილა. ჰოდა, რა იყო მანამდე?!
თავიდან მწერები იყვნენ (არ დავუკარგავ გმირობას:) და ამ პატარა სტატიაშიც ვახსენებ), მაგრამ ჩვენ ძაღლებიდან დავიწყოთ. უფრო სწორედ, იური ნიკულინის მონაყოლიდან – ერთ–ერთი საცირკო გამოსვლის შემდეგ, საიდუმლოებით სავსე სახეებიანმა უცნობებმა როგორ გაიყვანეს გვერდზე მაიმუნების მწვრთნელი კაპელინი – მისი აღსაზრდელების გაკოსმონავტების პერსპექტივის დასადგენად. მაგრამ მაიმუნების "მთავარ მიღწევად" ადამიანებთან მსგავსება დარჩა, ყოველი მეორე საბჭოთა ბავშვის ოცნება კი სულ სხვა არსებებმა "აიხდინეს".
აი, სწორედ ეს ისტორიაა ჩემი, ამ საღამოს, აბი გლუკოზა:)
არა, სასაცილო არაფერია ამ დვორნიაშკების, ხშირ შემთხვევაში, ტრაგიკულად დამთავრებულ ამბებში, მაგრამ თხრობის სტილმა და სხვადასხვა ნიუანსმა გამაღიმა...

48 კლასელიდან პირველი კოსმონავტები დეზიკი და ციგანი იყვნენ. მოდი, აქ უკვე ლინკს დავდებ. ვიფიქრე, მეთარგმნა სტატია, მაგრამ ეს ორიგინალში უნდა წაიკითხოთ, შესაბამისად – ნახოთ კიდეც თვალებგაბრწყინებული გმირები :) თან, ეს მხოლოდ ოთხფეხა კოსმონავტების ამბავი არ არის, საკმაოდ საინტერესო ისტორიაა.
სტატიის ბოლოში ჟაკლინ კენედისთვის ნაჩუქ, სტრელკას შვილ – პუშინკას იხილავთ, ხრუშჩოვის პოლიტიკურ მისიონერს :)
პუშინკამ კიდევ ერთი საჩუქარი გამახსენა – გასვლეპილი და დიდყურა ირსი, ცოტა ხნის წინ ობამას რომ მიჰგვარეს. ნეტა, ჩილეში უახლოესი წლებისთვის რა პროგნოზები აქვთ?! :)