როდეო

უარს არ ვიტყოდი როდეოს ნახვაზე..
originally uploaded by Matt Cohen Photo / 1115

together

ცხენებს მხოლოდ ბავშვობაში არ "ვაგროვებდი", ახლაც..
სამწუხაროდ, ავტორი არ ვიცი, რომ მივუთითო.

ახალი "კლასი"

ორი წლის წინ, იპოდრომზე მწვრთნელმა მითხრა, რომ არანაირი ტრენაჟორი და სპორტის სახეობა ისე სრულყოფილად არ ტვირთავს სხეულს, როგორც ცხენზე ჯდომა. პირველი გაკვეთილის შემდეგვე დავეთანხმე – მთელი კვირა "თხემიდან ტერფამდე" ყველა კუნთი მტკიოდა, ამას დაემატა ჩალურჯებული ფეხები – რადგან პირველივე დღეს უზანგების გარეშე დავიწყეთ სწავლა (მისივე თქმით, მუხლებით რომ შემძლებოდა სხეულის კონტროლი და წონასწორობის შენარჩუნება). მიუხედავად ამ ყველაფრისა, კმაყოფილი ვიყავი.. ჯერ იმიტომ, რომ დიდი შესვენების შემდეგ (მანამდე, ბოლოს 11 წლის ასაკში ვიჯექი ცხენზე) ისევ გავბედე და დავუბრუნდი ცხენს და მერე იმ საოცარი ემოციის გამო, რომელზეც მოგვიანებით დავწერე კიდეც..
რამ გამახსენა ახლა მწვრთნელის მაშინდელი სიტყვები?

დღე–ღამეში 12 საათს კომპიუტერთან რომ ვატარებ, მგონი, არც თუ კარგია. "უძრაობის" წინააღმდეგ ყველაზე უკეთესი, რაც ამ გაზაფხულზე მოვიფიქრე, საღამოობით სირბილი იყო, მაგრამ თვითშემოქმედებამ მთლად კარგი შედეგი ვერ გამოიღო: რამდენიმე კვირაში ფეხი ვიტკინე და მომდევნო თვე მის მოშუშებას მოვუნდი. ერთი კვირის წინ გადავწყვიტე, თვითშემოქმედება გვერდზე გადამედო და ფიტნეს კლუბის აბონიმენტი ვიყიდე. დღეს (ანუ, უკვე გუშინ) პირველი ვიზიტი მქონდა.
მიუხედავად ენთუზიაზმისა, ისე მომერიდა. ცხენების სიყვარულმა იპოდრომზე კი გაბედულად მიმიყვანა, მაგრამ აქ – ლამის კიბიდან გამოვბრუნდი. დარბაზში შესვლისას მიღებული პირველი ემოციაც "ახალ კლასში" გადასული ბავშვის იყო :) თუმცა, საბოლოოდ მომეწონა: ტრენაჟორებიც, დატვირთვაც, ინსტრუქტორი გოგოს დამოკიდებულებაც, პირობებიც... მოკლედ, შემდეგი ვიზიტისთვის ფეხი უკან რომ აღარ დამრჩება, ვიცი :)
სამწუხაროდ, იპოდრომზე ვეღარ დავდივარ – ისე შორს არის და ჩემი გრაფიკის გათვალისწინებით იმდენად რთულია ამ მანძილების რეგულარულად, საზოგადოებრივი ტრანსპორტით დაფარვა. არარეგულარულად – ყოველი მისვლა იმ პირველი გაკვეთილის შედეგით სრულდება. ამას ემატება კეთილმოუწყობელი გარემო, თუმცა, ახლა უკვე აღარ ვიცი, როგორია..
ჰო, გზად მხოლოდ ცხენებზე არ მიფიქრია, ერთი საუბარიც გამახსენდა – ბოლო დროს რომ ასე საზღვრავს ჩემს განწყობას და ნაბიჯებს..

პ.ს. იმ, იპოდრომის ცხენს სასწაული სახელი ჰქონდა – პარაბელუმი. ახლა, რატომღაც მოვძებნე პარაბელუმის დეფინიცია: Si vis pacem, para bellum – თუ გსურს მშვიდობა, მოემზადე ომისთვის. ჰმ.
... არადა, "კოლტის" ლოგო იყო ცხენი :)

Caballo de madera

ფოტო: Manuel Alvarez Bravo

ხელისგული

ზუსტად გამოვიცანი – მდინარის მეორე მხარეს გადაბარგდა. (ოღონდ ეს "მდინარე" და "მხარე" სიმბოლური ნათქვამია,
"ნამდვილი პოეზიის მიმდევართათვის" პოზიციის მისანიშნებლად; თორემ ჩემთვის ამას, ასეც და ისეც, "მდინარეში" ჰქვია) . მიზეზიც ის ჩანს, რაც თქვა და ვიფიქრე.

შთაბეჭდილება
გული მწყდება, რომ ეს წინასწარ განზრახული ნაბიჯია (ანუ დაპირების შესრულება). გულწრფელი სათქმელი თავად პოულობს ფორმას, როგორც კალაპოტს. სხვა შემთხვევაში ეს "კალმოსნების" სამუშაოს ემსგავსება: მაგალითად, ჯერ სარითმო წყვილებს რომ პოულობენ და შინაარსს მათზე აგებენ. ახლაც ასეთივე შთაბეჭდილება დამრჩა: ჩამოწერილი ინგრედიენტები და მათი ფაზლივით აწყობა. ფაზლის აწყობისას პროცესია მომხიბვლელი, თორემ შედეგს მუდმივად არავინ ინახავს.
ამას გარდა, ვერლიბრი, როგორც ზოგიერთები ამტკიცებენ – "ენტერის დარტყმით დატეხილ პროზას" არ ნიშნავს. "სხვა ნაპირზე" გადასული კი, სწორედ მათ მოსაზრებას ამყარებს.
ამ თავისუფალი (ერთი შეხედვით) და ძალიან მგრძნობიარე ფორმით – ვერლიბრით (ზოგადად) მოწოდებული ლექსი – გამოწვდილი ხელისგულია: მასზე ავტორის ყველა შესაძლებლობა თავსდება; დამოკიდებულება კი – ან აათრთოლებს ხელს, ან სიმყარეს შეუნარჩუნებს. ხელოვნურობა, რომელიც ამ და ბევრ სხვა მაგალითს ახლავს, გულს მწყვეტს.

პ.ს. ცხენებს მაინც ვერ გავექეცი :)
ცირკში ჰყავთ კარგად გაწვრთნილი ცხენები, რომლებსაც შეუძლიათ, რიტმს აჰყვნენ, იტრიალონ ერთ ადგილზე, რინგის კიდეებზეც იქროლონ და მხედარს, საოცარი მოქნილობის წარმოსაჩენად, ბეჭი მორჩილად შეუშვირონ. დაოსტატებული მხედარი უუნაგირო ცხენსაც გამოაქროლებს, მაგრამ მისი რაში შინდისფერ წრეს ვერ გასცდება.
აი, ღია სივრცეში ჭენება სულ სხვაა: სადამდეც გსურს, სადამდეც შეძლებთ – ორივე.
(ოღონდ, ცხენზე ჯდომის ცოდნა ნებისმიერ შემთხვევაში უცილებელია, ხომ?! )
ხოლო, ველზე შემოხაზულ წრეზე სირბილი იმას ჰგავს, შარშანწინ, იპოდრომზე რომ მავარჯიშებდა მწვრთნელი – საბელმობმულ ცხენზე შემჯდარს...

წარმატება ყველას.

Great!

საოცარია, არა?!
ესთეტია მისი გადამღები. სხეულის თითოეულ ნაკვთს ისე აღიქვამს...
ცხენების, ფოტოგრაფიაში კი - დეტალების გადაღების მოყვარულს სხვა რა მინდოდა :)

...

მმმ....

ვგიჟდები ცხენებზე და კიდევ, მანქანების ძველ მოდელებზე.

ჯერ ცხენებზე... რაც თავი მახსოვს.

ულამაზესია!!!

სრულყოფილი

სრულყოფილი სილამაზე.
ხომ არის?!

აი, ეს მინდა, კონკრეტულად ეს :) (ვა!)
და საერთოდ, ბევრი რამე მინდა..
ნუუ.. ასე, ორი–სამი რამ ;)

photo by torrado