ბორბალი

თითქოს არაფერი შეცვლილა გასული კვირა დღიდან: პეიზაჟი ფანჯრიდან იგივეა, განწყობაც და ასე მგონია, მომდევნო დღეებიც განმეორდება იმ ადამიანებით, ამბებით და შეგრძნებებით, რაც ამ ორ კვირადღეს შორის ჩარჩა. არც ისე კარგი პერსპექტივაა.
*
გუშინ ქუჩაში ქოლგა რომ გავხსენი, ჩემს წინ კიბეზე ამავალი გოგო დაფრთხა და უცებ მოტრიალდა. მისი შეხტომისთანავე ვიფიქრე, სულ მცირე, დამიბღვერდა და შეშინებისთვის ბოდიშის მოხდაც დავაპირე, მაგრამ შემომხედა თუ არა, ორივეს გაგვეცინა. არაფრით ველოდი ამ რეაქციას და გავხალისდი.. მერე მოვდიოდი და ვფიქრობდი: ისეთი იშვიათი გახდა ქუჩაში თუნდაც უბრალოდ ღიმილის მიღება, რომ გაკვირვებას და ოდნავ სიამოვნებასაც იწვევს.
შეგიმჩნევიათ, როგორი მოღუშული დადის ხალხი? გაცივებული მზერით. თუ ვინმე იცინის – ან ბავშვები არიან, ან ჯგუფად მიმავალი თინეიჯერები. ცოტა უფროსებს უკვე ბარგი აქვთ სათრევი. ზოგიც თვითონ არის ბარგი.
*
მხრები ოდნავ მსუბუქდება, როცა შინ ვბრუნდები. შვებაა, როგორც მოჭერილი ფეხსაცმლიდან ფეხის ამოდგმა..
მთელი კვირა ვფიქრობდი: რა კარგია, რომ არსებობს წიგნები და სიზმრები – ყველაზე დიდი და ფართოდ კარგაღებული თავშესაფრები.