ჩემი ბოსხის ძაღლი

ალბათ ბევრს შეხვედრია ფოტოებზე ან თუნდაც ასეულობით წლის წინ შექმნილ ნახატებზე ვინმეს ორეული და აღმოჩენილი მსგავსების გამო გაოცებულა. როგორც ჩანს, ცხოველებსაც შეიძლება ჰყავდეთ ორეულები.

ეს მორიდებული არსება 2007 წელს გადავიღე, კარგად მახსოვს რა სიტუაციაშიც. მოგვიანებით ბოსხის ნახატის ერთი გმირის გამო ასე შევარქვი: ჩემი ბოსხის ძაღლი. ვფიქრობ, ისინი ხასიათით (განსაკუთრებით) წააგვანან ერთმანეთს. მას შემდეგ სულ მინდა, მათ ერთად დავუდო ბინა და ადგილი ვერ ვიპოვნე. ახლა
ვიფიქრე – იყვნენ აქ :)

ერთი კვირა, კედელზე

ამადეო მოდილიანის პეიზაჟი – სამხრეთ საფრანგეთი, 1919.

8-14 აგვისტო.

ერთი კვირა, კედელზე

ამერიკელი მხატვარი ჯონ ვაით ალექსანდერი 1856 წელს პენსილვანიაში, ქალაქ ალეგენში (ახლ. პიტსბურგი) დაიბადა. ადრე დაობლებულს პაპა ზრდიდა. 12 წლიდან ტელეგრაფისტად მუშაობდა, ამავე ასაკიდან გამოავლინა მხატვრობის ნიჭი. 1874 წელს ნიუ-იორკში გადავიდა, სადაც ყოველკვირეული გამოცემის, ჰარპერსის, ილუსტრატორად დაიწყო მუშაობა. ნიუ-იორკშივე მიიღო განათლება, ხოლო სამი წლის შემდეგ ევროპაში გაემგზავრა – მოიარა მიუნხენი, ვენეცია, ფლორენცია, ჰოლანდია და პარიზი, სადაც ფერწერასა და გრაფიკას ეუფლებოდა. ალექსანდერი ნიუ-იორკში 1881 წელს დაბრუნდა და წარმატებული ილუსტრატორისა და პორტრეტისტის სახელი მოიპოვა. 1890-1901 წლებში კვლავ პარიზში ცხოვრობდა. 1893 წელს აქვე გაიმართა მისი პერსონალური გამოფენაც, რომელმაც დიდი წარმატება მოუტანა, ხოლო 1900 წელს ჩატარებულ "მსოფლიო გამოფენაზე" (ექსპო) ოქროს მედლით დაჯილდოვდა. 1909-1915 წლებში ამერიკის დიზაინის ეროვნული აკადემიის პრეზიდენტი იყო. მისი ნამუშევრები მსოფლიოს არაერთ მუზეუმშია დაცული.

ჯონ ვაით ალექსანდერი ძირითადად პორტრეტებს ხატავდა. მხატვრის ნამუშევრები ადვილი საცნობია ხელწერის წყალობით. მის ქალებს მკვეთრად გამოხატული განწყობა და მსუბუქი, თითქოს ნიავს აყოლილი სხეულები აქვთ, რომლებსაც ასეთივე ქსოვილებით იმოსავენ. ერთ მათგანს – ჩელისტ ქალს დღეს გამოვფენ. ნახატს "მზის სხივი" ჰქვია (1898).

1–6 აგვისტო.

ჩემი მინიაქცია

ნუ ელით ვინმეს, ვინც მიგითითებთ – სად დადგეთ და რა თქვათ. იყავით საკუთარი გადაწყვეტილებების, ნაბიჯების წარმმართველები. არ მოგწონთ? არასწორად მიგაჩნიათ? იმოქმედეთ: მოაწყეთ თქვენი მშვიდობიანი და ეფექტური

მინიაქცია.

ჩემი მინიაქციის ტექსტი ბლოგზე განვათავსე
და ვმოქმედებ.

პ. ს. ამავე სახით განვათავსებ ბლოგზე სხვა მინიაქციების ტექსტებს, თუკი შევძლებ დამოუკიდებლად მოქმედებას, როგორც ამ შემთხვევაში.

ერთი კვირა, კედელზე

დღეს ბევრი ვიარე და გზად ერთი აივანი შემომხვდა – მის პატრონს მზესუმზირები ჰქონდა ქოთნებით გამოდგმული – კლიმტის მზესუმზირები. ამ კვირის გამოფენასაც მზესუმზირებით გავხსნი და მოგვიანებით კიდევ ერთ, კლიმტისვე, ძალიან მშვიდ პეიზაჟს გამოვფენ.
*
აი, ისიც

25–31 ივლისი.

ერთი კვირა, კედელზე

ახლა ვათვალიერებდი მაკა ბატიაშვილის "ამბავ-ნახატებს". აი, ერთი მათგანი – წამის შეჩერების სურვილი, მჭიდროდ შემოხვეული ხელები, კოპლებიანი კაბა...

18-24 ივნისი.

ძაფი

გუშინ ვიყავი იქ, სადაც მხოლოდ მამასთან ერთად დავდიოდი წლების წინ.
ჩემდა გასაკვირად, წარსულთან ყველაზე მძაფრი და მძიმე დამაკავშირებელი ენდემური მცენარეები აღმოჩნდა. განსაკუთრებით ეს პატარა, ყვითელი, პრიალაფურცლებიანი ყვავილი, რომელიც, მე პირადად, სხვაგან არ შემხვედრია:

კიდევ რამდენიმე სხვა, მაგრამ სამწუხაროდ, მათი გადაღება ვერ მოვახერხე. ვერც მოწყვეტა – ხელი არ მომიბრუნდა საამისოდ.

.

ადრე, როცა ვინმესგან ვისმენდი სურვილს – წასულიყო საქართველოდან (ალბათ გაცილებით უპრიანი იქნება სიტყვა "გაქცეულიყო"), ყოველთვის გული მწყდებოდა და არგუმენტების მოძებნაც არ მიჭირდა იმის დასამტკიცებლად, რომ აქაც შეიძლება ცხოვრება, რომ გვაქვს შერჩენილი თვისებები, რითაც ერთმანეთს თავს გავატანინებთ და სხვა, ყოფით პრობლემებსაც გადავწყვეტთ. არასდროს მდომებია წასვლა. მხოლოდ მოგზაურობაზე თუ ვფიქრობდი.
არ ვიცი, ბოლო თვეების მანძილზე როგორ მოვახერხე თვალსა და ხელს შუა მხარის შენაცვლება. ახლა მე მინდა წასვლა. სადმე, საზოგადოება რომ არ იყოს ისეთი, როგორც აქ – დაუმსახურებლად და გაუგებარი მიზეზებით რომ შეურაცხყოფენ ერთმანეთს; სადაც ვხედავ დაშინებულ, ღირსებაშელახულ ადამიანებს, რომლებსაც არ აინტერესებთ არაფერი, გარდა ტყავის გადარჩენისა. სადაც სხვისგან დაჩაგრულები ან არარეალიზებულები თავისზე (მათი აზრით) დაბალ ღობეს ეძებენ, რომ მას მაინც გადაახტნენ; სადაც არ ფასობს ადამიანის სიცოცხლე, სულიერი ღირებულებები, უფლებები, შრომა, ნიჭი.
იქნებ პათეტიკური ვარ? არ ვიცი. არც მაინტერესებს.
მგონია, რომ იქ, სხვაგან, თავს ოდნავ მეტად დაცულად მაინც გრძნობენ. მინდა "სხვაგან", მაგრამ მაქვს ვალდებულებები და პასუხისმგებლობის გრძნობა, რის გამოც არ შემიძლია ბარგის ჩალაგება.

ერთი კვირა, კედელზე

მინდა, თანამედროვე ბრაზილიელი მხატვარი, იზაბელ გალერი, გამოვფინო. ცოტა რამ მის შესახებ: იზაბელ დუტრა გალერი 1968 წელს, ბელუ ჰორიზონტეში დაიბადა. დაამთავრა მინას გარაისის ფედერალური უნივერსიტეტის ხელოვნების სკოლა, სწავლობდა ხელოვნებისა და მუსიკის სხვადასხვა სკოლაში. გამოფენებს 1990 წლიდან აწყობს, არის რამდენიმე გამოცემის ილუსტრატორი, აგრეთვე – პოეტური კრებულის თანაავტორი. ვფიქრობ, საინტერესოა: მხატვარი, მუსიკოსი, პოეტი. იზაბელის ნახატებში მუსიკოსისა და პოეტის ამოცნობა არ ჭირს (თუმცა, ალბათ ყველა მხატვარში ცხოვრობს პოეტი და მუსიკოსი. აქ ჩამონათვალის თანმიმდევრობას მნიშვნელობა არ აქვს, ჯამი ხომ არ იცვლება). გალერის სახატავ თემებში განსაკუთრებული ადგილი მუსიკას უჭირავს: მაგალითად, ხშირად ხატავს პარტიტურებს. გამოყენებული ფერები კი აუცილებლად ბრაზილიისკენ და ბრაზილიური მუსიკისკენ გადაგამისამართებთ.
კვირის მანძილზე მის რამდენიმე ნამუშევარს გამოვფენ:
*
"რიტმები, I" (2010) სერიიდან "მუსიკა დასანახად", ან იქნებ ასე სჯობდეს: "თვალით აღსაქმელი მუსიკა"
*
"მორცხვობა" (2009) სერიიდან "დღესასწაული"

11-17 ივლისი.

ერთი კვირა, კედელზე

ბევრი არ მიფიქრია არჩევანზე: ამ საღამოს რატომღაც ნიკო ფიროსმანის შვლები ვათვალიერე და ერთი მათგანი აქაც მოვიყვანე – შველი წყლისპირას

4-10 ივლისი.