![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgNcWu-FZiW01cY9rDxYyBIG7EArNB-677Mok1rm-gxMdovVMaTajdQGgd30usB8E6738IkhJExFmKv626l_g4WWktnP94mchEZ2RwhdJAIEPBHg7OssPdhBxVaq9sTGHjo_BSWk1ZnoSiE/s320/nazv5.jpg)
მაშინ მძიმე დღეები მქონდა; ლექსი მხოლოდ მეგობარს წავაკითხე და ფაილში ჩავტოვე. ახლა ის კრებულშია, ახალი წელი კი – კართან. ამ საღამოს ლექსის ბლოგზე გამოქვეყნება მომინდა. ეს მისი პირველი ინტერნეტპუბლიკაცია იქნება – ორი წლის შემდეგ :)
* * *
მშობლები ყიდულობენ ნაძვებს
და მიარბენინებენ სახლებში ნაძვებს და ბავშვებს,
უფრო კი ნაძვებს
და ადევნებული, შეჭმუხნილი ბავშვები
ისწორებენ შუბლებზე ქუდებს
და ბავშვურ ფიქრებს.
მშობლები აწყობენ ნაძვებს,
უშლიან ტოტებს,
ურჩევენ ადგილს
და ალაგებენ ყუთებიდან
მშობლების დანატოვარ სათამაშოებს,
ანდა, ახალს და მაინც მშობლების მიერ დამზადებულს.
მერე თამაშობენ ბავშვებთან არჩევან-არადანს,
სადაც ბავშვებს მუდამ არადანი ხვდებათ,
რასაც ჰკიდებენ
მშობლების მიერ შერჩეულ ალაგას,
ჰკიდებენ მანამ, ვიდრე სწვდებიან...
და ღამით,
ჯადოსნურ ღამით,
მშობლები იცავენ მშობლების მიერ გამოგონილ წესებს
და ხვდებათ ბავშვებს ბალიშის,
ან წინა დღით ნაყიდი ნაძვის ქვეშ
მშობლების მოტანილი სიხარულები
(იშვიათად – წერილის პასუხი)
შეჭმუხნილ შუბლთა გადასახსნელად.
და გარბიან ბავშვები საგუნდაოდ...
და ხდებიან ბავშვები მშობლები...
30. 12. 2007 წ.
10 comments:
უუუუ, რა საყვარელი ლექსიააააააააააა!
ქეთი, შენი ნებართვით და ბექლინკით (ბუნებრივია) ოდესმე გამოვიყენებ ამ ლექსს რა!
დიდი მადლობა, სოფი! :* კიი, გამოიყენე.. :))
ძალიან მომეწონა. სევდიანი ისეთი :(
ნან, დიდი მადლობა :)
ra sayvareli leqsiaa :)
momenatra chemi bavshvoba da achemi mshoblebi :)
ტომუშკა :*
მე შენი წიგნის ყიდვას ვაპირებ, ოღონდ რომ გამოვჯანმრთელდები და სახლიდან გავალ მერე, აუცილებლად...
ძლიან ძალიან ძალიან (ზედსსართავი სახელი ვერ შევურჩიე) ლექსია :)
ლალენა, დიდი მადლობა! მახარებს შენი სიტყვები! :*
მალე გამოჯანმრთელდი (იმიტომ , რომ გამოჯანმრთელდე!) :)
და მიხარია, ჩემი წიგნი შენთან(აც) რომ იქნება...
რა კარგი ლექსია
და როგორი მელანქოლიური
:)
იგრძნობა ისტორიის შინაარსი (ჯერ ლექსი წავიკითხე და მერე შესავალი) :))
ნინა, მადლობა :)) :*
Post a Comment