წრე

საქართველოში იყო ერთი რევოლუციონერი – პავლე აკობია.
1905 წელს, ზუგდიდის ეკლესიის ეზოში, წირვის შემდეგ ხალხს აჯანყებისკენ მოუწოდა და წითელი დროშა ააფრიალა. მაზრის უფროსმა დროშა ხელიდან გამოსტაცა, მაგრამ აკობიამ, ლეო ქიაჩელის სიტყვის დამთავრებისთანავე, დროშა ხელახლა ასწია და ხალხს გაუძღვა. მაზრის უფროსის "სტრაჟნიკმა" მას თავი გაუტეხა. ახლა კი, ციტირება:
"აკობიამ თავის გატეხილ თავიდან ნაჩქეფ სისხლში შეღება ხელსახოცი, ჯოხზე მოაბა, დროშად ააფრიალა, იმავე ლ. შენგელაია–ქიაჩელთან ერთად ხელახლად შეკრიბა ხალხი და მარსელიოზას სიმღერით ქალაქის ქუჩებში დემონსტრაციული მსვლელობა მოაწყო, რის შემდეგ გაიმართა მიტინგი".

აბა, შეიცვალა რამე?! კი, კალენდარი სხვა ციფრებს გვთავაზობს, სახელებიც სხვაა, მაგრამ ამ ყველაფრის მიღმა?! განა, აკობიას მომავლის რწმენა აკლდა?! მას და, საერთოდ, იმ ხალხს ისე სჯეროდათ, რომ დიად მომავალს ქმნიდნენ...
მე ის მაფიქრებს, საუკუნის შემდეგ (თან, წინწასული მსოფლიოს ფონზე) იგივე გზით რომ დავდივართ.
ისიც მაფიქრებს, დემოკრატიას რომ ვაშენებთ და თეოკრატია გამოგვდის.
საერთოდაც, ბევრი რამ მაფიქრებს..

დავიღალე.
...
ფეხი მაინც არ მტკიოდეს.

მარცხენა თუ მარჯვენა?!

მაშ ასე – ობამა.
წინასაარჩევნო ფაციფუციდან ჩემთვის მხოლოდ გვარები არსებობდა, სხვა არაფერი. მითუმეტეს, არანაირი პალიტრა. მაგრამ, შედეგები გამოცხადდა და... როგორც ნებისმიერი დაჩაგრულის მიმართ მომენტალურად დაცვის სურვილის გააქტიურებაში შემჩნეულს, ახლაც იგივე დამემართა. ჰოდა, მომინდა, ამაზე და არამხოლოდ, დამეწერა.
გუშინ სამსახურში ასეთი ფრაზა მოვისმინე:
"კარგი ტიპია ობამა, მაგრამ ერთი ნ ა კ ლ ი აქვს – ზანგია".
არ გამოვალ აქაც სიტყვით, თუ როგორ მაღიზიანებს მსგავსი დამოკიდებულება. შემიძლია ვთქვა, ამერიკაში ახლა მიაღწიეს საზღვარს, საიდანაც ნამდვილი დემოკრატია იწყება.
უფრო მეტიც, იმედია, ოდესმე ინდიელებს ვიხილავ მინიმუმ რეზერვაციების მიღმა.

როცა 21-ე საუკუნეში (რა ბანალური გახდა ეს ფრაზა) ისევ კანის ფერით, ეროვნებით, გრძედებსა და განედებზე განლაგებით, უფრო ლოკალურ სივრცეში კი, ამ ყველაფერს დამატებული კუთხურობით, გვარით, დიპლომით, საფულის მოცულობით, აპკის სიმრთელით, მტკვრის მარჯვენა და მარცხენა სანაპიროთი და ა.შ. ვსაზღვრავთ ადამიანების თუ ადამიანობის "ფასს", ცუდად არის საქმე.

დავუბრუნდები ოკეანისგაღმეთს. დღეს native ამერიკელებზე საფიქრად ვარ აღერღილი, მაგრამ სასტატიოდ არ მყოფნის :)
ჯერ მხოლოდ კადრებად: 4-5 წლის ასაკში მიღებული პირველი ინფო, როცა ცხენებზე ფანატიკურად შეყვარებულს სიტყვა მუსტანგის მნიშვნელობა მითხრეს და როცა პირველად მომნუსხა ინდიელის ნაკვთებმა. ცხადია, ფოტოებზე.
ამჯერადაც ფოტოთი შემოვიფარგლები

და აქვე გკითხავთ:

–აბა, მარცხენა თუ მარჯვენა?!

არ გგონიათ, რომ ადამიანები ერთმანეთს ძალიან ვცილდებით?!