დეიდებო, ბიძიებო...

გუშინ, სოფის ბლოგზე, 7 და 10 წლის ბავშვების ფოტოები ვნახე, ბლიც–ინტერვიუს თანხლებით. არ ვიცი, რომელ გაზეთში დაიბეჭდა, მითითებული არ არის, მაგრამ ვფიქრობ, გაზეთის სახელწოდების დასახელება ბევრს ვერაფერს შეცვლის. პრობლემა ერთი გაზეთის კომპეტენტურობის ფარგლებს ძალიან გაცდენილია.
მეორე დღეა, მათზე ვფიქრობ. უფრო სწორედ, საზოგადოებაზე, სადაც ბავშვების პოლიტიკური ანგაჟირება დადებითად ფასდება; სადაც უფროსები ბავშვებს, საკუთარი შეხედულებებისთვის დამაჯერებლობის მოსამატებლად (როგორც კერძზე – მარილის), ერთგვარ იარაღად აქცევენ. ჰო, ჩვენ ხომ გვითხრეს, რომ ბავშვის პირიდან ჭეშმარიტება ღაღადებს. ამიტომ "ჭეშმარიტებას" ვქმნით.

არანაკლებ მაღელვებენ სამათხოვროდ გამეტებული ბავშვები. ყოველდღე მიწევს მეტროთი მგზავრობა. მეტროში (ბოლო დროს ნაკლებად, ესეც აკრძალვის გამო, თორემ საერთო სურათს არ ცვლის) შეგიძლიათ, ნახოთ, როგორ ხდება ბავშვების ექსპლუატაცია. ამას მათი მშობლები (ყოველ შემთხვევაში, თანმხლები/მომლოდინე უფროსები) აკეთებენ. ბავშვების ასაკი ჩვილობიდან მოზარდობამდე მერყეობს. ზრდასრული ადამიანისთვის სამათხოვროდ ხელის გაწოდება, ჩემი აზრით, მძიმე სულიერი ბრძოლის გადატანის შედეგია, მაგრამ როცა მიზანმიმართულად ხდება ბავშვისთვის ამის გაადვილება, ეს დანაშაულია. რა თქმა უნდა, სამართლებრივ განსაზღვრებას არაკომპეტენტურობის გამო ვერ მოვუძებნი, მაგრამ
ადამიანურად ასეა..
ორ მაგალითს მოვიტან, როგორც ამ ყველაფრის შესაძლო შედეგს:
რაკი მეტროთი მგზავრობისას ყოველთვის სამსახურში მივიჩქარი, ერთსა და იმავე დროს მიწევს ჩასვლა. შარშან, ჩემთან ერთად ბებია და, დაახლოებით, 7-8 წლის ბიჭი მგზავრობდნენ. მთელი თვე გრძელდებოდა ჩვენი "შეხვედრები", სანამ... ბიჭი ვაგონში მარტო არ შემოვიდა. სკოლის ჩანთა ისევ ზურგზე ჰქონდა (რამაც მაფიქრებინა, რომ იმ დღეს ბებიამ სკოლაში ვერ წაიყვანა), ხელში კი ერთჯერადი ჭიქა ეჭირა. მან ვაგონი უხმოდ ჩამოიარა. რამდენიმე დღის შემდეგ წყვილი ისევ შემხვდა, ბიჭი – ისევ ბებიასთან ხელჩაჭიდებული, თითქოს არაფერი.
ვფიქრობ, მას ადვილად მოეჩვენა, ისევე, როგორც იმ, მეორე, თუ მესამეკლასელ ბიჭს, რომელიც თითქმის ყოველ დილით ჩანთააკიდებული მხვდება. ის შემხვედრ უფროსებს ერთი ტექსტით მოგვმართავს: "ფენოვანზე 20 თეთრი მაკლდება და ხომ ვერ მომცემთ".

მესამე, რაზეც ამ წერილში დავწერ, სატელევიზიო თამაში –
"ვა–ბანკია". რამდენიმე გადაცემის მსმენელ–მაყურებელი ვიყავი და მიწვეული სტუმრებისა და მათი შვილების ფულთან დამოკიდებულების გამო გავოცდი. კერძოდ, საგულშემატკივროდ მიყვანილი პატარების აჟიტირება მაოცებს. ზოგადად, აზარტი – გასაგებია, მაგრამ... როცა, მაგალითად, მაია ასათიანს მისი, დაახლოებით ათი წლის გოგონა აღელვებული, სერიოზულად ეუბნება, რომ შემოთავაზებული თანხის აღებაზე დათანხმებას არ აპატიებს, ვფიქრობ, გასაღიმებელი არ არის. არც ის, როცა პატარებს მსგავს თამაშებში რთავენ, თანაც იმ მოსაზრებით (რამდენნაირად უნდა გადამღერდეს!), რომ "ბავშვის პირიდან ჭეშმარიტება ღაღადებს" და გაუმართლებთ.
...
მხოლოდ ერთის თქმა მინდოდა:
დეიდებო, ბიძიებო, ნუ თამაშობთ (ამ) ბუმერანგით.

POLITIK KILLS!

ვიდეოში არაერთხელ ჩნდება კედლებზე მიწერილი "Respect victims of war". ჩვენი, თითქმის 20 წლიანი ლოზუნგი –
"გვახსოვდეს აფხაზეთი" მომაგონდა.
ვფიქრობდი, რას ნიშნავს მათთვის ომის მსხვერპლთა პატივისცემის შეხსენება: ბრძოლისკენ მოწოდებას, თუ კადრში მოხვედრილ სასაფლაოზე ნაგვის არდაყრას..
დანარჩენი – უკომენტაროდ.

ისე

გუშინ 2009 წლის ლექსები ჩავწერე. რა თქმა უნდა, ჩემთვის, რადგან მგონია, ცუდად ვკითხულობ და ასეც არის.
პატარა ვიდეოთეკა მაქვს :)
კიდევ, "საკანს" "წასვლა" დაემატა. ეს ორი ბლოგის ახალი პოსტის გრაფაში გაჩნდა და ამ ნიშნით დავაწყვილე. ქაღალდის ნაგლეჯზე მიწერილის ეფექტი აქვთ – ოღონდ სადმე, ჩქარა..
ვიცი, არიან ავტორები, რომლებსაც მსგავსის მოსმენა ალბათ გააღიმებთ, რადგან ლექსებს რეფერატებივით წერენ, ჩაბარების სავარაუდო თარიღის განსაზღვრით :)
ჰო, გასაგებია, მხოლოდ იდეაზე დაშენება; ზოგიერთის შემთხვევაში – სხვის იდეაზეც..
აი, მე ყოველთვის გულით ვწერდი და ჭკუას ვატანდი :)
...
უკვე იშვიათად ვსტუმრობ რამდენიმე მისამართს. დღეს ნაცნობი შემხვდა, ერთი კარგი ადამიანი და... მძაფრად ვიგრძენი, როგორ გავუცხოვდი. მეძნელება აღწერა..
...
კიდევ, ორი ახალი (ანუ, საყვარელი :) ) ავტოპორტრეტი მაქვს. იქნებ, ოდესმე გამოვფინო. არ მიყვარს ინეტში..

ერთი კვირა, კედელზე

აი, ეს განწყობა ჰაერში – დოღის წინა.
ორშაბათის არჩევანი – ედგარ დეგა.

პ. ს. ვფიქრობდი, ცარიელი კედელი ამერჩია. გადავიფიქრე..

27 აპრილი –
3 მაისი.

UNZA, UNZA TIME!

საფუარის გარეშე

ეს კადრი გუშინ გადავიღე, როცა სამსახურში გამოცხადებამდე
3 წუთი მრჩებოდა, წინ კი შარდიანი ქუჩის ჩარბენა მელოდა. ათიდან ცხრა ე. წ. საკანი ცარიელია და ეს აქცია ჩემში საფუარით გაღვივებული ცომის პატარა გუნდის ასოციაციას იწვევს (ფქვილის ხარისხზე აღარაფერს ვიტყვი; არც ზოგადად, საფუარით კვების "სიკეთეებზე").
ახლა თბილისში, სადმე თავის დროზე მისვლის ერთადერთი გარანტი მეტროა და მეტროს მერე – საკუთარი ფეხების მოქნილობა.
საკუთარი ფეხების და საერთოდ, სხეულის მოქნილობის გასაუმჯობესებლად (თანაც, ეს დღის ნეგატივის ჩამოფერთხვის შესანიშნავი საშუალებაა)...
ბოლო ერთი კვირაა, საღამოობით (როცა მშობლები ბავშვებს მოიკითხავენ და გარშემოც სიმშვიდეა), სახლის წინ მდებარე სტადიონზე დავრბივარ. მხოლოდ ერთი დღე გამიცდა – წვიმდა. იმედია, ამ საღამოს არ იწვიმებს.
...
ამბავი ორი დამოუკიდებელი აქციისა..

ჩამქრალი–სა

წავიყარე თავზე ნაცარი
ვითომ არაფერი, ვითომ არაფერი
ჩავქრი,
ჩავქრი,
ხომ ვთქვი..

და ძველ სიმღერას ვღიღინებ, ჩამქრალისას..
ჩემთვის ვღიღინებ,
სხვები "ბანს" ამბობენ,
მაგრამ მე - ჩემსას, ისე ძველს:

"ლა–ლა
...
ვიდრე უცებ არ გაგახსენდება,
რომ ჯიბეში გაქვს ახალი ნათურები,
ციმციმა ნათურები,
ფერადი..."


პს
თითქმის ყოველ დილით, ჩვენი თანამშრომელი შემოდის ოთახში და კითხულობს – სადმე ნათურა ხომ არ არის გამოსაცვლელი. ბედნიერია (ყველა) ჭაღი. უნათურობით ჩაქრობა არ ემუქრება(თ).

პპს
იციმციმეთ.

ერთი კვირა, კედელზე

ლეგენდა, თუ როგორ:
შიშველი – ქალაქის ქუჩებში, პირობის შესასრულებლად..
/აქ - არაფრის სანაცვლოდ. ან, იქნებ მათი ბედნიერებისთვის/.

კედელზე – ჯონ კოლიერის "ლედი გოდივა".

***
დიდი ომი. მაგრიტის.
ჩემი.

20-26 აპრილი.

ქრისტე აღსდგა!

გილოცავთ

ეს

ფოტო: Herb Ritts
Neith with Tumbleweed, 1986

ძალიან მომწონს იდეა და მისი განხორციელების ხარისხიც.