ოდა

იყო დრო, როცა ორშაბათობით ჩემი ბლოგი ტრადიციული რუბრიკით ახალ კვირას ხსნიდა. რა უნდა მომხდარიყო, რომ ორშაბათის გამოფენა გადამედო.

ახლა ვფიქრობდი, რატომ ავირჩიე ორშაბათი.

ადამიანების დიდ ნაწილს მიაჩნია, რომ ორშაბათი მძიმე დღეა, არ უყვართ მისი დადგომა,  წუწუნებენ, ერთი სული აქვთ, დაღამდეს...

მე ალბათ იმ მცირე გამონაკლისებს შორის ვარ, ვისაც ორშაბათი არ აღიზიანებთ. უფრო მეტიც, ამ დღეს პოზიტიური განწყობითაც ვხვდები. 

ორშაბათებს, თავისი საწყისი პოზიციის გამო, ახალ წელს შევადარებდი: ახალი წლისგან განსხვავებით ძალიან მცირე რაოდენობით, მაგრამ მაინც ახლავთ მისტიკა, მოლოდინი, ნამცეცით  მეტი იმედი და ენერგია, ვიდრე კვირის დანარჩენ დღეებს. სადღაც, გულის სიღრმეში, ყოველთვის მგონია, რომ ახალი კვირა უკეთესი იქნება, რაღაცით განსხვავებული, საინტერესო, თუნდაც უცნაური, ვიდრე წინა.

ჰოდა, მივუბრუნდები თავში დასმულ კითხვას – ჩემი გამოფენები ახალი კვირის შეხვედრა იყო, ერთგვარი ორიენტირი, თუ საით გადაიხრებოდა განწყობა, რას მოიტანდა კვირა, ან რას წაიღებდა.

სამწუხაროდ, გამოფენების გასამართად დრო აღარ მაქვს, თითქოს არც ემოციების გამოხატვა მსურს ნახატებით.  თუმცა, ერთი რამ უცვლელია:

მე მიყვარს ორშაბათის სენტიმენტები.

დაფარული და ღია.

თუნდაც მეათასედით მეტი, ვიდრე სხვა დღეების.  

გაშეშობანა

სევდიანი ამბავია საფლავზე გასვლის დღე. ნაცნობი თუ  გზად შემხვედრი, გორაკებზე შეფენილი სასაფლაოები – სხვა თაობით სავსე, მათით, ვისაც ჯერ კიდევ ახსოვს თავისები, ჰყავს, ეგულება, პატრონობს. დადიან ცოცხლები, იცინიან, ჭამენ, სვამენ. სახეები ქვებიდან თვალს ადევნებენ. მათი თვალები ყველა მიმართულებით მოძრაობს.

სევდიანი ამბავია ძველი მეზობლის შეხვედრა – კარის მეზობლის, ვინც სამშობიაროდან გამოყვანილი გნახა და ღიმილით აღგიწერს, როგორი იყავი, ვის ხელშიც გაიზარდე, ვინც ექსკლუზიური სახელი შეგარქვა და დღემდე ტკბილად გეძახის, ვინც ძალიან გახარებულია შენი ნახვით, მაგრამ... ძალიან შეცვლილი. ისე, რომ გული გეწურება. გრძნობ, როგორ გაირბინა წლებმა, რომ შენც იცვლები; როგორ დარჩა განზე ის დღეები, თითქოს სიზმარში, მართლაც რომ ხედავ ხოლმე – სიზმრებში ყოველთვის ბავშვობის სახლებში ხარ. სიზმრებში ყველა მიმართულებით მოძრაობ.

სხვა სევდიან ამბავს ჰგავს ეს შეხვედრები – ძველი ფოტოების თვალიერებას; როცა ნათლად ხვდები, რომ რაღაც მორჩა, ადამიანები წავიდნენ, სულ წავიდნენ, ცოცხლად, ხელშესახებად ვერასდროს ნახავ, შენს თავსაც ვეღარ ნახავ – შენი თავიც, ძველებური, იმ ფურცლებზე დაგრჩა, მოძველებულ ალბომებში რომ არის ჩაკრული, იმ jpeg ფაილებში, წლების მიხედვით დახარისხებულ ფოლდერებში რომ გიწყვია. ფოტოები გაშეშებენ, როგორც რომელიღაც ზღაპარშია.

სევდიანი დღე იყო. ორშაბათი. ატმები კი ისე ყვაოდა, ისე.

ორშაბათის სენტიმენტები

დღეს სამუშაო ოთახის ფანჯარას თვალს ვარიდებდი. ერთადერთ იასაც კი, რაფაზე რომ დგას, ისე დავუსხი წყალი, გარეთ არ გამიხედავს. სამაგიეროდ, საღამომ არ მომცა საშუალება, ისევ დამეხუჭა თვალები: უკვე საშინლად მოქმედებს ჩემზე თოვლის დანახვა, შეთეთრებული ტოტები, მოყინული გზები, ტალახი და ფიფქები. იმას ჰგავს, ძალით გაჭამონ საჭმელი, რომელიც არ გიყვარს... და არც საჭმელი და არც ძალა ილეოდეს.

ისე სწრაფად გადის დღეები და მოდის ორშაბათები. ბლოგზე ორშაბათს მაინც ვდებ პოსტს – განწყობების თუ ტრადიციის გამო და ვწუხვარ, როცა ვხედავ – წინა პოსტიც ორშაბათს ეკუთვნის, რომ უსაშველო სიჩუმე მაქვს შეყრილი, არადა რამდენი რამ შემეძლო დამეწერა: მაგალითად, წაკითხულ წიგნებზე მომეყოლა, დიდი რაოდენობით რომ დამიგროვდა, ან თბილისის უსახლკარო ცხოველებზე – მათ ამბებს  სოციალურ ქსელში ვკითხულობ, ან ადამიანებზე, რომლებიც მახარებენ და გულს მტკენენ; უბრალოდ, ახალ ადამიანებზე, რომლებსაც ვხვდები; ან ვალდებულებებზე და მათი წყალობით სრულიად წართმეულ თავისუფალ დროზე, ანაც დღისა და ღამის სიზმრებზე. მინდა, მივხედო აქაურობას – ხშირად ვცვლიდე "საღამოს საკითხავს", ვამატებდე ახალ რუბრიკებს, ხშირად ვსტუმრობდე საყვარელ ბლოგებს. ხანდახან ვფიქრობ, ჩემი ბლოგი რომ ანონიმური იყოს, დავწერდი? ალბათ არც მაშინ, უფრო სწორედ, ამ განწყობის და რუტინის პატრონი – ვერ. ხან მგონია, რომ ძალიან შემეშველებოდა ნეთბუქი – ნებისმიერ მოსახერხებელ და ჩაჩუმებულ კუთხეში განსამარტოვებლად და მხოლოდ ასე დამიბრუნდებოდა სიტყვები.
ერთადერთი, სიზმრები და ტრანსპორტში წაკითხული წიგნებია, სადაც ვიყუჟები. და ისინიც ისე მალე მთავრდებიან. სათვალავი ამერია. მათიც და ორშაბათებისაც.

გუშინ ბრედბერის "ბაბუაწვერას ღვინოს" კითხვა დავიწყე. წიგნის მაღაზიაში  წინასიტყვაობას და რამდენიმე გვერდს გადავხედე და მივხვდი, ამ გაწელილ ზამთარში ძალიან მჭირდებოდა საკითხავი, სადაც ზაფხულზე იქნებოდა მოთხრობილი, თანაც ლამაზად. მოწყურებულივით ვყლაპავ ზოგიერთ ფრაზას, სადაც ბუნებაზეა საუბარი. ლამის დეპრესია დამმართოს ზამთარმა. ერთადერთი, რასაც აქამდე არ მივყავარ, ყოველდღიური საზრუნავებია, რომლებიც ნაწვიმარზე ამოსული სოკოებივით მრავლდებიან. უსულო საგნებიც კი მართავენ ჩემს დროს; მათაც აქვთ სიტყვის თქმის უფლება და თუ არ შევუსრულებ მოთხოვნებს, პროტესტს ყველაზე შეუვალად "გამოხატავენ"... ამასობაში შაბათები შემიყვარდა, თითქოს ყველაზე "ჩემი თავის პატრონი" შაბათობით ვარ.

რა იქნება, ფანჯარაში თეთრტოტება ხეები არ ჩანდნენ.
ახლა არ იყოს სამის ნახევარი და გაღვიძებამდე 5 საათზე ნაკლები არ მრჩებოდეს.
სიზმრად ვნახო ის ადამიანები, ვინც მენატრება.
რამე კარგი მოხდეს ხვალ.
თუნდაც მზიანი დღე.

ახალი

ისეთი დღეებია - მდორე წყალსატევივით..
არც რამ ჩაედინება, არც სადმე გაედინება.
დგას.

ვნახოთ, ორშაბათი როგორი ორთქლმავალი იქნება, რას ჩაიბამს და რომელი სადგურისკენ დაიძვრება...