ერთი კვირა, კედელზე

ჯონ სინგერ სარჯენტის მომხიბვლელ "ლედი აგნიუს" გამოვფენ, რომლის დახატვასაც მხატვარი ქალის მეუღლის, სერ ენდრიუ ნოელ აგნიუს, თხოვნით 1892 წელს შეუდგა. მისი ნამდვილი სახელი გერტრუდა ვერნონი იყო (1865-1932). 1898 წელს ნახატი სამეფო აკადემიაში გამოიფინა და კრიტიკოსების საუკეთესო შეფასებები მიიღო. განხილვის საგანი ძირითადად ლედი აგნიუს ჯდომის მანერა, ღიმილი, მზერა და სიმეტრიული, თითქმის სქემატურად გამოსახული სახეა. ნახატი ედინბურგში, შოტლანდიის ეროვნულ მუზეუმში ინახება.

რეალური გერტრუდა
ვრცლად მხატვრის შესახებ

30 მაისი –
5 ივნისი.

მე-13

წიგნის ფესტივალი ჩემთვის დღეს დაიწყო – როგორც იქნა, გავთავისუფლდი და წასვლამდე წინა დღეებში გაფანტული განწყობის შეგროვებაც ვცადე. არადა, როგორ ველი ხოლმე. მორიგი ფესტივალის ანონსის გავრცელებისთანავე მიჩნდება ასოციაცია: "წამზომი". ხანდახან ვცდილობ ავხსნა, რით არის გამოწვეული ეს ფერადი ემოცია. ბევრ წიგნს ვყიდულობ? – არა. ვფიქრობ, ამის მთავარი მიზეზი უამრავი წიგნისა და კითხვის მოყვარულის ერთად ნახვაა და მერე: დადიხარ, დადიხარ, ფეხების დაწყვეტამდე; არ გეზარება. ელი ახალი გამოცემების ნახვას, იქნებ მნიშვნელოვანი ფასდაკლებაც დაგხვდეს.. უცნაურია, რომ წლებია, ეს ემოცია არ მტოვებს, უფრო კონკრეტულად კი, მე-10 წელია, რაც დღეს ცოტა შეცბუნებულმა გავიაზრე – მე-3 ფესტივალიდან მოყოლებული, მონაწილეცა და სტუმარიც ვყოფილვარ. ჩემს ბლოგზეც ყოველთვის ჩნდება ჩანაწერი.
სივრცე
კარგია, რომ ისევ დიდუბის საგამოფენო სივრცე აირჩიეს. მომეწონა სტენდებისა და საპრეზენტაციო ადგილების განლაგება. ამას ყოველთვის ვაკვირდები ხოლმე – ფართის გადანაწილებაზეა დამოკიდებული ხალხის შედარებით კომფორტული გადაადგილებაც. თუმცა, მთელი პავილიონი არ შეუვსიათ. ზოგიერთი "სტაჟიანი" მოფესტივალე გამომცემლობისა თუ მაღაზიის სტენდიც არ იყო. როგორც ჩანს, არ მონაწილეობდნენ. სამაგიეროდ, ახალი სახელები შევამჩნიე. ჰო, წინა წლებივით აუტანლად არ ცხელოდა.
წიგნები
გულდასმით დავათვალიერე ყველა სტენდი და გამიჩნდა აზრი, რომ წიგნის მაღაზიებში გაცილებით მრავალფეროვანი არჩევანია. შეიძლება იმიტომ, რომ ფესტივალზე ძირითადად ახალი ან კომერციული თვალსაზრისით გამართლებული გამოცემები ხვდება. სიახლე: წლის ბუმმა – სერიულმა გამოცემებმა – ფესტივალზე, პავილიონის შუაგულში გადაინაცვლა. ეს ფესტივალი ყველაზე მომგებიანი ალბათ "სერიალების" შემქმნელებისთვის იქნება.

თითქმის არ იყო წარმოდგენილი რუსული წიგნები. სამაგიეროდ, გაიზარდა ინგლისურენოვანი გამოცემების რიცხვი. რა თქმა უნდა, არის საბავშვო წიგნების ფართო არჩევანი. სასურველი ახალი თარგმანები ისევ საკმაოდ ძვირია, თუმცა, ფასებზე ქვემოთ.
ეს პირველი ფესტივალია, სადაც ვიხილე ქინდლი :)

მართალია, არც გასაყიდად იყო გამოტანილი და არც წასაკითხად – მხოლოდ თაროს ამშვენებდა ორი ეგზემპლარი, მაგრამ გამიხარდა. ქართული ელექტრონული გამოცემების სტედებზეც ვერ ნახავდით ფართო არჩევანს, ერთი მათგანი სულაც ასე გამოიყურებოდა:

(ეს ქალბატონი დასასვენებლად ჩამომჯდარიყო). იქნებ, მომავალ წელს მეტი სიახლე შემოგვთავაზონ – მოთხოვნილება ელექტრონულ წიგნებზე იზრდება.
ფასები
უკმაყოფილო დავრჩი. ძირითადად 10-20%-იანი ფასდაკლებაა:
10% – ყველასთვის (მეც ამ კატეგორიაში ვარ), ხოლო ზუმის წევრებისთვის – 20%, რაც დიდ განსხვავებას არ იძლევა. კარგი იქნებოდა, მაღაზიების საკომისიო სრულად მოეხსნათ და მართლა საგამომცემლო ფასში გაეყიდათ წიგნები. ცნობისათვის, მაღაზიები წიგნს 35-40%-ს ამატებენ.

ახალი ქართული გამოცემებით არ დავინტერესებულვარ. რატომღაც, წელს გამოცემულმა წიგნებმა, არც პროზამ და არც პოეზიამ, ყიდვის სურვილი არ გამიჩინა.
ზემოთ "სერიალებზე" ვწერდი და მაქვს იდეა, წამოიწყონ ახალი ქართული ბუმსერია – "ტუალეტში საკითხავი წიგნები": ორი ქართული გამოცემა ვნახე ამ სათაურით. მათი გადაფურცვლა არ მომდომებია, მიუხედავად იმისა, რომ ერთ-ერთის ავტორი იქვე პრეზენტაციასაც მართავდა.
ვიყიდე ორი, ადრე წაკითხული წიგნი (დოსტოევსკი, მასეტი) – შინ არ მქონდა. ფამუქი მინდოდა, მაგრამ მისი ყიდვა გადავდე.
სულ ეს იყო ჩემი ფესტივალი. არ ვიცი, ხვალ კიდევ წავალ თუ არა. რამდენიმე ფოტო:

ამ სტენდთან გვირილებმა მიმიზიდეს.


წიგნის ფესტივალიც საოჯახოა – კარგია, ბავშვებით რომ მოდიან ხოლმე.


:)

დამოკიდებულებისათვის

ვგმობ ყველა გადაწყვეტილებას და მოქმედებას, რომელიც გულისხმობს რუსეთის ხელქვეითობას, წარსულში დაბრუნებას.
ვგმობ ნებისმიერი სახის ძალადობას.
დიდი იმედი მქონდა, ე. წ. პოლიტიკოსებს ცოტაოდენი პასუხისმგებლობის გრძნობა მაინც ექნებოდათ შერჩენილი იმისთვის, რომ მათ გვერდით მდგომი ხალხი საფრთხეში არ ჩაეგდოთ. არ მომწონს არცერთი ნაბიჯი, რომელიც გადაიდგა რუსეთზე დამოკიდებულების აღსადგენად, შესაბამისად, არც ასეთნაბიჯგადადგმული ადამიანების მიერ გამართულ აქციას ვგულშემატკივრობდი;
თუმცა:
მე არ მინდა, ვიცხოვრო ქვეყანაში, სადაც განსხვავებული აზრისთვის შეიძლება უმოწყალოდ სცემონ, დააშინონ, დააპატიმრონ.
აუტანელია ამ ჩანაწერის ნახვა, სადაც ჩანს, აბსოლუტურად დამორჩილებულ ადამიანებს, ხელებგაკრულებს, მათ შორის ასაკოვნებს, როგორ ურტყამენ პოლიციელები. აქ გადაღებულია, როგორ ამტვრევენ პოლიციელები მოქალაქის მანქანას. ინტერნეტში მოიპოვება უამრავი კადრი, რომლებზე ასახული მოქმედებაც ნიშნავს არა მომიტინგეთა დაშლას, არამედ მათზე ძალადობას. მათი ნახვის შემდეგ ვფიქრობ, რომ სრულიად გაკონტროლებულ ციხეებში შეიძლება იძალადონ პატიმრებზე და ის ინფორმაციები, რაც ხანდახან ვრცელდება სხვადასხვა ინტერნეტსაშუალებით, სიმართლეს შეესაბამება. ამას ვფიქრობ, რადგან პოლიციელები აღნიშნული ჩანაწერებიდან დასჯის მოთხოვნილებით და უპირატესობის განცდით სავსეები ჩანან. ვცდებოდე, ნეტა.
არ მინდა, ფორმიანი ადამიანების მიმართ უნდობლობას ვგრძნობდე; საქართველოში პოლიციელი მოძალადესთან გაიგივდეს.
ზემოთ მოტანილი კადრების ნახვის შემდეგ შემეშინდა მომავალი თაობის, რომელსაც ეს ახალგაზრდები ზრდიან ან აღზრდიან.

დავიჯერებ, რომ ჩვენს ქვეყანას შეიძლება უკეთესი მომავალი ჰქონდეს, თუ მოძალადეები, ყველა იმ უპასუხისმგებლო პოლიტიკურ ლიდერთან ერთად, დანაშაულისა და კანონის შესაბამისად დაისჯებიან.

დიდი იმედი მქონდა, რომ ამ დამოუკიდებლობის დღეს საკმაოდ სასიამოვნო გეგმებს განვახორცილებდი – წავიდოდი წიგნის ფესტივალზე, რომელსაც ასე ველოდი, დავკავდებოდი სხვა კარგი საქმეებით. ამის ნაცვლად დღე გავატარე შინ, ნანახით შოკირებულმა და ზოგიერთი ადამიანის დამოკიდებულებით გაღიზიანებულმა. ჩემთვის გაუგებარია ქილიკი მომხდარზე, რადგან ეს ჩვენს მომავალზე ქილიკსაც ნიშნავს. პატივს ვცემ ყველა ადამიანს, რომელმაც არ დაკარგა ადამიანობა.
და ბოლოს,
იმედს ვიტოვებ, რომ ეს არ არის ქვეყანა, სადაც პოზიციის დაფიქსირება საშიშია.
მინდა ვცხოვრობდე ქვეყანაში, სადაც მიტინგი არავისთვის იქნება დღიური სამუშაო;
სადაც პოლიტიკოსები ხალხის ზურგს სკამზე ასაბობღებლად აღარ გამოიყენებენ და მხოლოდ ამ პროცესის (აბობღების) დროს არ გაახსენდებათ მათი არსებობა;
სადაც პირად საუბრებში არ იმსჯელებენ იმაზე, რომ მიზნის მისაღწევად 100 ან 1 ადამიანის სიკვდილიც კი დასაშვებია (სამწუხაროდ, დღეს ადამიანები გარდაიცვალნენ);
სადაც ხალხი არ იქნება მარიონეტი;
სადაც ვიზეიმებთ დამოუკიდებლობის დღეს.

------

ამ ჩანაწერში მოზარდს სცემენ. მოგვიანებით ვნახე.

ერთი კვირა, კედელზე

მინდა, ამ კვირის გამოფენის თემატიკა (კიდევ ერთხელ) წიგნის კითხვა იყოს. პირველ ნამუშევრად ფრედერიკ ჩაილდ ჰასამის ეს უმშვიდესგარემოიანი ტილო შევარჩიე..

ძველი გამოფენა ამავე თემაზე

23-29 მაისი.

ერთი კვირა, კედელზე

ედვარდ ჰოპერის გრავიურა – "სახლების სახურავები" (1921)

მხატვრის შესახებ

16-22 მაისი.

ხეები

ხეები ძალიან მიყვარს და სულაც არ ვთვლი მათ უსულოებად.
აი, ერთ-ერთი მათგანი, ასე რომ მომწონს, მინდა, კიდევ დავხატო (როგორც ბავშვობაში), მის ტყეში ვიხეტიალო, ხელები შემოვხვიო – არყის ხე

ქართული:

გამჭვირვალობა
ასეთი შთაბეჭდილება მრჩება: დღეს კარგი ტიპობაა იმის ღიად თქმა, რომ გეი ხარ ან ბი. ფეისბუკზე ვნახე: ჭიქებივით უჭახუნებდნენ ერთმანეთს თავის ორიენტაციებს და ამბობდნენ:
– გაგვიმარჯოს!
– გაგვიმარჯოს!

შოუ–ბიზნესი
ტელევიზიით აჩვენეს მღვდელი, რომელსაც უთანხმებდნენ ეკლესიის საძირკვლის გაჭრის ცერემონიაზე წითელი ხალიჩის დაგების დეტალებს. ცერემონიას ჰყავს რეჟისორი. მონტაჟდება ეკრანები...

პარადოქსი
ეკოლოგიურად სუფთა ტრანსპორტისთვის მშენებარე პირველ ტრასას შეეწირა 1500 ძირი ხე.

ერთი კვირა, კედელზე

საყვარელი მხატვრის კვირა მექნება: "სიცოცხლის ხის" (1909) ცენტრალური ნაწილი ადრე გამოვფინე. ამჯერად, კიდევ
ერთი დეტალი.

9-15 მაისი.

* * *

ერთი კვირა, კედელზე

დღეს მარკ შაგალის რომელიმე თაიგულიან-წყვილებიანი ნახატის გამოფენა მომინდა და აი, არჩევანიც..

2-8 მაისი.