Monday, April 16, 2012

გაშეშობანა

სევდიანი ამბავია საფლავზე გასვლის დღე. ნაცნობი თუ  გზად შემხვედრი, გორაკებზე შეფენილი სასაფლაოები – სხვა თაობით სავსე, მათით, ვისაც ჯერ კიდევ ახსოვს თავისები, ჰყავს, ეგულება, პატრონობს. დადიან ცოცხლები, იცინიან, ჭამენ, სვამენ. სახეები ქვებიდან თვალს ადევნებენ. მათი თვალები ყველა მიმართულებით მოძრაობს.

სევდიანი ამბავია ძველი მეზობლის შეხვედრა – კარის მეზობლის, ვინც სამშობიაროდან გამოყვანილი გნახა და ღიმილით აღგიწერს, როგორი იყავი, ვის ხელშიც გაიზარდე, ვინც ექსკლუზიური სახელი შეგარქვა და დღემდე ტკბილად გეძახის, ვინც ძალიან გახარებულია შენი ნახვით, მაგრამ... ძალიან შეცვლილი. ისე, რომ გული გეწურება. გრძნობ, როგორ გაირბინა წლებმა, რომ შენც იცვლები; როგორ დარჩა განზე ის დღეები, თითქოს სიზმარში, მართლაც რომ ხედავ ხოლმე – სიზმრებში ყოველთვის ბავშვობის სახლებში ხარ. სიზმრებში ყველა მიმართულებით მოძრაობ.

სხვა სევდიან ამბავს ჰგავს ეს შეხვედრები – ძველი ფოტოების თვალიერებას; როცა ნათლად ხვდები, რომ რაღაც მორჩა, ადამიანები წავიდნენ, სულ წავიდნენ, ცოცხლად, ხელშესახებად ვერასდროს ნახავ, შენს თავსაც ვეღარ ნახავ – შენი თავიც, ძველებური, იმ ფურცლებზე დაგრჩა, მოძველებულ ალბომებში რომ არის ჩაკრული, იმ jpeg ფაილებში, წლების მიხედვით დახარისხებულ ფოლდერებში რომ გიწყვია. ფოტოები გაშეშებენ, როგორც რომელიღაც ზღაპარშია.

სევდიანი დღე იყო. ორშაბათი. ატმები კი ისე ყვაოდა, ისე.

9 comments:

Kate Martin said...

ქეეეეეეეეეეეთ!!!!
როგორ მიყვარხარ, რომ იცოდე.
აი ერთხელ გნახე და ისიც არ მახსოვხარ კარგად, მაგრამ ეგ საერთოდ რომ არ იყოს, აი ეს რაღაც სხვა ამბავია რა. უნახაობის ამბავია და შესაბამისად, განსხვავებული სიყვარული.

<3<3<3<3<3<3<3<3<3<3<3<3<3

Keti said...

ქეთ! მეც ძალიან მიყვარხარ! ჰო, რაღაც განსხვავებულია, ასე შორიდან... ძალიან თბილი ადამიანი ხარ <3 <3 <3 <3 <3 :*

Kate Martin said...

შენ უფრო. :*****

Keti said...

:*****

Lord Vader said...

რომ მოვკვდები. არ დამასაფლავოთ...
ეს იყო ჩემი ორშაბათისეული სტატუსი, რომელიც არ დამისტატუსებია.

Kate Martin said...

რატომ არ დაასტატუსე? დასევდიანდი და იმიტომ???
მე ეგეთ რაღაცეებზე სევდიანი ვხდები ხოლმე.

Keti said...

ლორდ :(

Chaotic said...

ამ ყველაფერს ისიც ემატება, რომ ხანდახან მე აღმოვჩნდები ხოლმე იმ კარის მეზობლის, ან მშობლის ბიძაშვილის ადგილას, გახარებული რომ ვუყურებ, როგორ გაიზარდნენ ისინი, ვინც სამშობიაროშივე გავიცანი და როგორ ვხვდები, რომ თავაზიანად იღიმიან და ერთი სული აქვთ, თავიანთ ტოლებში როდის გაერევიან... :)

time goes by....

Keti said...

კი, მეც მქონია ეს :) ასეა, ვერაფერი შეიცვლება...