ხუთეული

ვინც საიტ "ებლიტფოზე" შედიოდა (შემდეგ "თაობები"), ამ პროექტის – "ჩემი ხუთეულის" შესახებ ეცოდინება (ეს არის ის კარგი საქმე, რომელზეც რამდენიმე ხნის წინ ვწერდი). პროექტი უპრეცედენტოა: 90–ზე მეტმა ავტორმა აარჩია საკუთარი 5 ლექსი, საკუთარივე გემოვნებით. დღეს უკვე არსებობს წიგნი, ერთ ეგზემპლარად, რომელიც ეროვნულ ბიბლიოთეკაში შეინახება.
საინტერესოა, ამ რამდენიმე ათეული ავტორიდან ერთი ათეული მაინც თუ გაუძლებს დროს :)

პ.ს. ფოტო – სატელევიზიო სიუჟეტიდან :)

შთაბეჭდილებების წიგნი

მეღიმება იმაზე,
თუ როგორ არ რჩება ნიჭიერის მკლავზე ხელის მოსაკიდებელი ადგილი, მის დებიუტამდე მისაცილებლად. წიგნს, რომელიც დარჩება, ისე ჩამოეკიდნენ, როგორც 90-იანებში თბილისის ქუჩებში იშვიათად გამოჩენილ ტროლეიბუსს..

მეღიმება იმაზე,
თუ როგორ გაჩნდა ჯგუფები. ანუ, საიტებში ჩატეული ლიტერატურა და საიტებში ჩატეულ ლიტერატურაში ჩატეული ხალხი. ისინი დამოუკიდებელ ჯგუფებად არსებობენ, გამოსცემენ (თურმე) კრებულებს, აწყობენ თავის პოეზიის საღამოებს, ჰყავთ რჩეული ავტორები და ა.შ. თითოეული საიტის დათვალიერებისას მრჩება შთაბეჭდილება, რომ კუნძულზე ვხვდები:)

მეღიმება იმაზე,
რომ საიტებზე აქვთ მკვეთრად გამიჯნული გემოვნება: ან ვერლიბრი, ან კონვენციური. სადაც კონვენციური მოსწონთ, იქ ვერლიბრს ალტერნატიულ პოეზიას ეძახიან :) ჰმ. სადღაც ვერლიბრი ისევ ალტერნატივაა!

მეღიმება იმაზე,
რომ ვიდრე ლექსს წაიკითხავენ, კითხულობენ ავტორის გვარს/ნიკს. თუ ინკოგნიტოა, არკვევენ. შემდეგ, იმის მიხედვით, რამდენად მიღებულია ავტორი ამა თუ იმ წრეში, ხდება იმის განსაზღვრა, ეს ლექსი მაგარია თუ არა.

მეღიმება იმაზე,
თუ როგორ გადაამღერა "წლის აღმოჩენამ" ამჯერად სილვია პლათი, მერე როგორ შეიცვალა ორმოცდამეათედ ნიკი და მიიღო ორმოცდაათი წყვილი ხელით დაკრულ ტაში; ის ბედნიერია რომელიღაცა საიტის თავფურცელზე მოხვედრით. მისი ცხოვრება შედგა.
და რამდენის ცხოვრება დგება ასე, ყოველდღიურად :)

ეს – ნაწილი იმისა, რაც ვირტუალურს შეეხება. არსებობს ბეჭდური გამოცემების რედაქციებში შეყუჟული, არავირტუალური ჯგუფები, რომლებიც კიდევ უფრო ჩაკეტილი და გალავანშემორტყმული არიან, რადგან თუ საიტზე შესვლა მაინც არ არის პრობლემა (სხვაა, იპოვნი იქ ადგილს და დარჩენის სურვილს, თუ არა), არავირტუალურში... გალავანზე "ჩიტიც ვერ გადაფრინდება". თუმცა, არა. ჭიშკარი ფართოდ იღება, თუ ვინმე "ბღარტს" ხელს ჩასჭიდებს :) ხელის ჩაჭიდებას სუბიექტივიზმი უძღვის წინ.
და მერე..
მეღიმება იმაზე, თუ როგორ ამოსდით გალავანგადალახულებს ზურგზე ფრთები, როგორ მომენტალურად იცვლება მათდამი დამოკიდებულება ვირტუალში...

ჰო, მეღიმება იმაზე, როგორ ქმნის თითოეული ახალი, ვირტუალური ჯგუფი თავის რეალურ, ბეჭდურ გამოცემას. ანუ, "კუნძულები" რეალში :) თუმცა, მიუხედავად ჩაკეტილი საზღვრებისა, ეს მაინც კარგია – კარგი საკითხავიც გამოერევა სადმე, თან ყვითელ პრესას სჯობს.

და ბოლოს,
კარგია, რომ მეღიმება. რადგან ახლო წარსულში არ მეღიმებოდა.
ჰო, სულაც არ მეცინება. ეს სასაცილო არ არის.

უპს

*
- არ გაგიარა?

არა, ბატონო, თქვენ არ გამივლით.

*
ისე დამიბღვირა იმ ქალმა.
მეც :პ

*
ამასობაში ჩიტიც გამოფრინდა :დ
ხვალ ვნახავ/მნახავენ დილის გადაცემაში.

ერთი კვირა, კედელზე

როგორი მაცდურია მელა, როგორი..
ან რა, თუ არა მელა?!
და ხმები, ამ ხალხის, შარაზე. თუმცა, დააგვიანდათ.
და ეს ცა, ზღვა, წითელი ველი, თეთრი ყვავილი - წითელი ლაქებით..
მოკლედ, პოლ გოგენი. პოსტ–იმპრესიონისტი. საოცარი ფერებით, სახეებით, ამბებით..

***
არ ვიცი, ახლა რატომ ავირჩიე კლიმტის ჰიგია. მომნუსხველია, საოცრად... და წითელი.
აი, საბოლოოდ – კვირის ფერი და განწყობა.
აქვე კლიმტის ფოტოპორტრეტს ავტვირთავ. არ ვიცი, რომელს უფრო შთამბეჭდავი მზერა აქვს – მას თუ კატას :)
მიყვარს კლიმტი.

22–28 დეკემბერი.

გვერდი(თ)(დან)

რა უცნაურია, თითქოს სხვა ოთახიდან მესმის ხმა, რომელიც ძალიან ნაცნობზე საუბრობს, მე კი მეძინება. მანდ, სადღაც, ჩემი სახელიც უნდა ითქვას, მაგრამ მე ხომ მეძინება..
და არ მაინტერესებს,
და არ მტკივა.
ახლა რამე უარესი უნდა მოხდეს, რომ ვიგრძნო. ჰმ.

ჰო, მეგობარო, ადამიანს შეუძლია, თვალები მილულოს და დაიძინოს.
სიზმარში ნახოს აფუსფუსებული ნაცნობი სახეები – თუ როგორ დარბიან, როგორ ცდილობენ, როგორ ეჭიდებიან, როგორ იცინიან, როგორ ტირიან, როგორ ჰკრავენ ხელს (თუნდაც მას). ის წაიქცევა, მაგრამ საკუთარ სხეულს გვერდიდან შეხედავს..
სიკვდილით თრობა აღარ არის მტკივნეული.
ალბათ, მერე სიზმარიც გაქრება.


-----
ახლა ვფიქრობდი, რატომ გავხდი ინდიფერენტული.
მგონი, ერთგვარი თავდაცვის ინსტინქტია..
20.12.

მინიმა ლ უ რ ი

სამუშაო ადგილი შევიცვალე.
ვნახოთ, რა იქნება.
გასულ დღეებს თუ გადავხედავ და კიდევ, ცვლილებებთან ჩემს რთულ დამოკიდებულებას, შედარებით მშვიდად ვარ.
აი, ბლოგისთვის წერა არ გამომდის, ან ძალიან სენტიმენტალური ვარ, ან საერთოდ – არანაირი. ამიტომ გუშინდელი სტატია დრაფტში ჩავტოვე.
ჰო, მინიმებმა მომაკითხეს.
სულ ეს არის.

ფინკას ღიმილი

აი, პატარა ფინია, მანქანას ყეფით რომ მისდევს, მობრუნებულს – საქმიანი სახე აქვს და აბზეკილი კუდი. პატრონი, იმის მიხედვით, ზის თუ დგას, ან თავზე გადაუსვამს ხელს, ან ჭვინტს წაკრავს. აქაქანებული ფინკა ბედნიერია. აი, ეს არის ფინკას ღიმილი.
ფინკას რა უჭირს, მაგრამ ძნელია ასეთი ადამიანის ყოველდღე ცქერა.

და კიდევ, ქვეყნის..


/კოპირაითი ტერმინზე:)/

ერთი კვირა, კედელზე

გახსოვთ სინდბადის შვიდი მოგზაურობა "ათას ერთი ღამიდან"?
ამ კვირის კედელზე – პოლ კლის მეზღვაური სი(ნ)დბადი, ანუ მოგზაურობის მეხუთე ეპიზოდი.
კლის პრიმიტივი, მისი სურეალისტურ–კუბისტური ნამუშევრები ალბათ კიდევ მიმაბრუნებენ.
მასთან ბევრია სიზმარი და პოეზია... მგონი ესაა, რომ მხიბლავს.

***
პრიმიტივისტი - ვინმე ვახსენო და ფიროსმანი არა... მის გამოფენას ყოველთვის ვაპირებდი, მაგრამ შესაბამისი განწყობა არ მქონდა. ახლა ვფენ, მისი ნამუშევრებიდან ჩემთვის ერთ–ერთ ყველაზე საყვარელს – ბატკანს.

დილას ვფიქრობდი, რატომ ცხვრები – მაგალითად, როცა ვწერ...

15-21 დეკემბერი.

. . .

სად არის მგელი?!

წრე

დღეიდან ყველა დღე მახსოვს – მთელი თვე. ყველა კადრი, ყველა შეგრძნება. მერე მთელი წელი მათ დავიწყებას ვცდილობდი. მთელი საოცარი წელი – მუდმივი ვარდნის.
წრე შეიკრა.

ისიც მახსოვს – 11 საათამდე ბედნიერი მერქვა.