(ჩემი) საწერი..

ჩემ მაგიდას ბევრი უჯრა აქვს. ბევრი არავიცი რამდენია, მაგრამ ბევრი აქვს. ერთი უჯრა სავსეა. დანარჩენებიდან ერთი უკვე გამოღებული – რამდენიმე ფურცელი დევს. ეს რამდენიმე არვიცი რამდენია, მაგრამ არც ერთია და არც ბევრი. ანუ, ერთი ხელის თითებს რომ ვერ გასცდები..

ჩემი მაგიდის ბევრი უჯრიდან იმაში, რომელიც სავსეა, ხანდახან ვიხედები. იქ ჩახედვა მიყვარს. იქ მოგროვებული ფურცლების კითხვა ხან მომწონს, ხან არ მინდება.

ისევ იმას ვფიქრობ.. ბევრი უჯრა რამდენია.. ერთი ხელი არ ეყოფა. არც ორი. ხომ ჩამჭიდებ ხელებს?

ჯერ ერთი უჯრაა სავსე.
ერთი–მეთქი.

...
ბოლოს მაგიდაზე ჩამომეძინება..

ისე..

ისე?!

რომ..

ფერებზე ვფიქრობ. უფრო სწორედ ფერზე. უფრო ზუსტად შენი თვალის ფერზე. უფრო მომწვანო, ვიდრე სერი და თითქმის ყავისფერი. სერი (თვალების ფერთან რუხის თქმა არ მომწონს) ერთხელ იყო, სულ ერთხელ და არ მავიწყდება. ეგ ალბათ განათების ბრალი იყო. მწვანე – არაერთხელ და ყავისფერი..
და მე რაფერი ვარ?
თვალები კი არა (მაგას დიდი მარჩიელობა რად უნდა, ასეთ განათებაზეც და ისეთზეც ყავისფერია), საერთოდ. რა ფერი.

და რატომ ვწერ ფერებზე..

სუნზეც მინდა გითხრა. აი, შენი სუნი ათას სხვა სუნში გამოირჩევა. შეუძლებელია ამერიოს.. მოტკბო და მხოლოდ მაშინ რომ ვგრძნობ, თუ ახლოს ვარ..

კიდევ იცი რა მომივიდა თავში? რომ დავბრმავდე. (დავაკაკუნო მაგიდაზე? :)) ჰოდა, რომ დავბრმავდე, მაინც არ შემეშლებოდი არავისში..
მერე რა, რომ თვალის ფერს ვეღარ დავინახავდი..
29.04.08

მწყერი

ტოტიდან ჩამომსვეს.
მითხრეს – მწყერი ხარო..


რა ვქნა, ჯეჯილში გავძვრე თუ საფანტს ავუფრინდე?!

ქრისტე აღსდგა!

ისე ველოდი 12 საათს და მოულოდნელად ისე ვიტირე. ყველა უცრემლო დღის ნაცვლად.
თითქმის ყოველღამე მოდიხარ და ყოველ დილით ვგრძნობ ზურგზე ხელის ოდნავ წაკვრას..
გინდა ვიარო..
დავდივარ.


. . .
არავინ მომიკრიფა ალუჩა. არც არავისთვის მითხოვია. რასაც მივწვდი, ის ვჭამე.
შენც იქ იყავი.
უბრალოდ, არ შეგეძლო..

ზამთარში ისე ვერ ვგრძნობდი. ახლა, როცა ყველაფერი გამწვანდა, გამიჭირდა. ზუსტად ისე შემოვიარე ეზო, როგორც ერთად ვაკეთებდით. მხოლოდ ახლა არავინ მაჩვენებდა რამეს. მე რა დავინახე? ბალახი.. სიცარიელეზე.

ჩამქრალი..

მინდა, გამოვფინო ჩემი გადამწვარი ნათურები
და ტანის ოდნავ რხევით ვუთხრა ყველას:
ლა-ლა,
აი, მე რა მაქვს, -
ჩამქრალი ნათურები,
აი, ის წვრილი ძაფივით ჩამწყდარი ზამბარები,
არ გინდათ, კარგად შეათვალიეროთ?
ლა-ლა,
მე ნათურის გამოცვლა არვიცი
და როცა ვიცი -
არ მაქვს ახალი ნათურები.
ლა-ლა,
სანთლის შუქზე ყველა ერთ ოთახში გროვდება,
მე შემიძლია, ხელი გავიწოდო და
შევეხო,
ნებისმიერს..

მოდი ახლოს,
ნახე ჩემი ჩამქრალი ნათურები,
შორიდან არ ჩანს გაწყვეტილი ზამბარა..
ან, არ გინდა ახლოს,
დარჩი ორი ნაბიჯით უკან -
ვერ მოგწვდები და
ჩრდილი იქნები.
ბნელში იდექი,
სანთელი,
ლამფა,
სანთებელა,
უბრალოდ, ასანთი გეჭიროს ხელში..
ჩემი ხელები ჰაერს უსინჯავენ ნაკვთებს:
აი, სუნი..
აი, სითბო..
აი, ტალღა..
დამტოვე ტალღების პატრონად,
ბგერების პატრონად
და გეჭიროს ხელში ასანთის ღერი,
ვიდრე უცებ არ გაგახსენდება,
რომ ჯიბეში გაქვს ახალი ნათურები,
ციმციმა ნათურები,
ფერადი..

ჩრდილო, მოიწიე,
ჩაყავი ხელი ჯიბეში -
დაგეწვა.

ქეთი გზირიშვილი

სრულყოფილი

სრულყოფილი სილამაზე.
ხომ არის?!

აი, ეს მინდა, კონკრეტულად ეს :) (ვა!)
და საერთოდ, ბევრი რამე მინდა..
ნუუ.. ასე, ორი–სამი რამ ;)

photo by torrado

Поле чудес :)

აბა, მიძღვნები, მიძღვნები..
შეიძლება, მოკითხვას გადავცემ?
ხელსაც დავუქნევ..
აი, მე..

ეს ყველაფერი შენთვის მინდა. რა ბანალური ვარ, არა?! მაგრამ, ასეა. მხოლოდ იმაზე ვფიქრობ, რომ ჩემით იამაყო..

. . .

ჩამიმუქდა მზერა.
ოდნავ გამოვიხედები და ისევ.

აღარც წერა მინდა. მგონია, სენტიმენტალური გამოვჩნდები, არადა..
ხალხი წერს! ხომ წერს, ხომ ყვირის, ხომ გამოთქვამს და ხომ იმკის..
მე რას ვამბობ, რომ მიპასუხონ..

ოკ.
გუშინ ლიტერატურული ფიქრები მქონდა.
დღეს..
ოღონდ, ამას ვერავინ ვერ მიხვდება.
ჩემს ჩამუქებულ მზერას მიაჩვიეს თვალი.
ჰოდა, არც აინტერესებთ.
არც მე.

თემა

კომენტარებს ვკითხულობ.. თუმცა, ამ კომენტარების წაკითხვამდე მომხვდა თვალში სიტყვა "თემა", ანუ ჩემს ლექსზე მითხრეს ეს.
მოკლედ, შ.გ. წერს ხშირად ამას, სხვებიც არ აკლებენ.. ჰოდა, ერთი კითხვა გამიჩნდა, როდესაც ლექსს წერენ, თემას ირჩევენ და ისე? ანუ, მოდი, მე ახლა თევზებზე დავწერ, ან ფანჯრიდან გადახტომაზე, ან .. ასე წერენ?!
საშინელებაა, თუ ასე და ვინც – ასე.
და მეორე საშინელება კიდევ, როდესაც ჰგონიათ, რომ ასე წერენ სხვები და ბრაზდებიან, რომ მისი "კოპირაითი" მიითვისეს.
და კიდევ, იგივე მაინტერესებს მიმდინარეობებზე – მე აქაც მოვსინჯე თავი, იქაც.. ან, როცა ავტორს ეუბნებნიან, შენამდე უკვე დაწერეს კარგად და აღარ გინდა..

ლექსის წერა სასკოლო თემის წერა არ არის, ის უცებ მოდის, განცდილის მერე. ჰო, შესაძლოა ეს განცდა დიდი ხნის მანძილზე არ გასვენებდეს, მაგრამ როცა ლექსად მოდის, ასოციაციები უცებ გეყრება თავზე სიტყვებად, მთავარია, მოასწრო..
რავიცი, მე ასე.. :(
სხვებმა თვითონ იციან..

(ახლა აქ უნდა იყოს სიტყვა "წარმატებები" :) :) )