პლაგიატი

ბოლო დროს ხშირად ახსენებენ პლაგიატობას (როგორც ჩანს, სენივით შემოიჭრა).
ა) ახსენებენ მკითხველები, რომ რომელიღაცა ავტორის ფრაზამ სხვა რომელიღაცა ავტორის ფრაზა გაახსენათ.. შესაბამისად, რომელიღაცა ავტორი, რომელსაც მიანიშნეს მსგავსებაზე, აცხადებს ომს, ან მისი მკითხველები იცავენ თავგამოდებით.
ბ) ახსენებენ ავტორები, რომ მათი ფრაზა თუ იდეა სხვის ლექსში აღმოაჩინეს; სხვა ლექსის ავტორი მაშინვე იხსენებს, რომ თავდასხმა საუკეთესო თავდაცვაა და გადადის შეტევაზე;
გ) ახსენებენ ლიტერატურათმცოდნეები და ავტორები, რომლებიც გვერდიდან უსმენენ/უყურებენ სიტუაციას და ასკვნიან, რომ ეს არ არის პლაგიატი, რომ ეს ბუნებრივია, თან 21-ე საუკუნეში; რომ თვითკმარი და თვითნაბადი ნაწარმოები/ავტორი არ არსებობს..
ამ შემთხვევაში ყველა კმაყოფილია, რადგან თავის გასამართლებელ საბუთად გამოდგება, მითუმეტეს თუ კომპეტენტური პირი ამბობს..

კი ბატონო, როდესაც მაგალითად მოგყავთ ოკეანისგადაღმელი და ქართველი, რომლებსაც თითქმის (ან გადაჭრით) შეუძლებელია, ერთმანეთის შემოქმედებაზე ჰქონდეთ წარმოდგენა – გეთანხმებით. მაგრამ, როდესაც ერთ, საერთო, ქართულ ლიტერატურულ ფორუმში მყოფ წევრებს აქვთ ეს მსგავსებები, უფრო სწორედ კალკირებული ფრაზები, აქ რა ვქნათ?! მერე რა, ხომ?! და თუ სხვის ფრაზაზე აშენებ შენს ლექსს, ეპიგრაფად მაინც უნდა მიუთითო.. და თუ სიტყვები არ გყოფნის სათქმელის გამოსახატად, ანუ ენას ვერ ფლობ, უნდა დატოვო ამბიციები. მე ასე მესმის..

ჰო, გული მეტკინა მას შემდეგ, რაც საკუთარი იდეა თუ ფრაზა სხვასთან აღმოვაჩინე, ჩემი ლექსის გამოქვეყნების შემდეგ. იდეებთან დაკავშირებით – ძალიან საინტერესო ამბავი ხდება.. ოკ, საკუთარ თავზე წერა მიჭირს.
კი, მჯერა კომპეტენტური ხალხის, შეიძლება ითქვას, ღრუბელივით ვისრუტავ მათ სიტყვებს, მაგრამ გული მაინც მტკივა. ამიტომ, აქ მაინც დავწერ, სხვაგან თუ არა..

ჩვენ, ორი..

p.s. I Love You..

(The Beatles)

ახალი :)

მაშ ასე.. დროებით ასეთი გარეგნობა ექნება ჩემს ბლოგს :)
გიომ იმდენი და ისეთი ლამაზი მოლურჯო-მოცისფერო ტონები აირჩია საიტისთვის, რომ მუქ ფერებს აქ ვეღარ შევეგუე..
ჰოდა, მეც – ღია იისფერი. ძალიან მომწონს.
თუ სხვა რამ მოვიფიქრე, ვნახოთ, ოღონდ ყველა შემთხვევაში - ღია იქნება!

. . .

მეგონა, სისუსტეს დავძლევდი და შევძლებდი.
ძალიან მინდოდა.
ბოლო წუთამდე ვფიქრობდი, რომ კი.
მაგრამ რაღაც დამემართა.
იცი, გულის სიღრმეში მინდოდა, ჩემი ასეთი თხოვნის მიუხედავად, მაინც გეთქვა და მაშინ სხვა გზა არ მექნებოდა.
მაგრამ..
ძალიან მიყვარხარ, ასეთი.. ჩემო მეგობარო..
და მრცხვენია, რა იფიქრე ნეტავ?!

წერო

არ მიყვარს არასტაბილური რაღაცეები.
აი, ახლაც..
ამაზე სხვა დროს.

ორი დღეა "წეროს" ლექსებს ვკითხულობ. რომ ვთქვა ეს საუკეთესოებს შორის საუკეთესოებია, მოვიტყუები. საშინელებაა, როცა 100 სტრიქონის შექმნა მოთხოვნაა, როცა თვალწინ "გაკეთებულ" ლექსებს გიდებენ და პოეზიად გაჩეჩებენ. "გაკეთებულში" დამუშავებას არ ვგულისხმობ, ეს ბუნებრივია, დაწერის შემდეგ ავტორი, თუ ამჩნევს შეცდომებს, უნდა ასწორებდეს კიდეც. მე სხვა რამეს ვამბობ.
თუმცა, მათ შორის ორი-სამი ტექსტი შედარებით გამოირჩევა..

აუ, წერა მეზარება. მოვბრუნდები..

Happy b... Keti :)

:)

პ.ს.

ზაზა შათირიშვილის ინტერვიუსთან დაკავშირებით გამოხმაურება დავწერე. მითხრეს, რომ ნახა და დარეკა.. მოკლედ, დადებითად შეფასდა და კმაყოფილი ვარ.

დღის უარყოფითი.. მეზარება ჩამოთვლა.

არა, მაინც, საქმეა 100 სტრიქონიანი ტექსტების ლექსებად გამოცხადება?!

გორან

ქორწილებისა და დაკრძალვების ორკესტრი.
სწორედ ის, რაც მჭირდება..
მიუხედავად მხიარული აკორდებისა, ხან ისეთი ტრაგიზმით სავსე..
მხრებს ხომ ვაყოლებ და.. შუბლის ხაზებსაც, ზევით - ფიქრებით..

და კიდევ- ყოველთვის მიყვარდა ჩასაბერი ინსტრუმენტები..


მიყვარს ეს ადამიანი.

ეს - ერთი, ალბომიდან Karmen with a happy end
დანარჩენი.. ადვილად მოსაძიებელია.

გვირილა

ცოტა უკეთესი დღე.

ამ ფოტომაც გამახალისა.. ეს დღეები ძალიან სევდიანი ვარ.

პ.ს. ცოტა უკეთესი დღე ცოტა უარესი ფინალით..

ფიჰ..

. . .

დღეს 4 თვე გახდა..

და 4 თვეა, როცა არ უნდა გაგიხსენო, მხოლოდ ცივი კედლები, უმწეო სხეული, ოდნავ წვერწამოზრდილი ნიკაპი, შესიებული ხელები, შეკრული ფეხები მახსენდება..
მინდა სხვა რამეზე ვიფიქრო..
აი, როცა ერთმანეთის გვერდით ვიდექით - წლებზე.