კოსმოსი

ჩემი ფოსტის თემა კოსმოსია. ცაში აჭრილი რაკეტა და მისი ცეცხლოვანი ნათება. ათასი თემა გამოვცვალე წარმოდგენილი 62-დან და კოსმოსში შევჩერდი. უწონობა, სულ სხვაგვარად დანახული, ნათელი წერტილიდან, იყო თემა, რომელზეც დავწერე. უწონობა, რაც მჭირს, არის მდგომარეობა, რომელიც ჩვეულ რიტმსა და დროის აღქმას მაშორებს. თან მაფიქრებს, მეყოფა თუ არა სუნთქვა მაჯისცემის შესანარჩუნებლად. ყველაფერი მიღმაა. არეულ-დარეული, (გამო)ნათებებით, უპასუხო და პასუხიანი კითხვებით, ახალი ეტაპით, ახალი საზრუნავით. და წინ ნოემბერია, თვე, რომელიც არც ისე მიყვარს. ოქტომბერი, რომელიც ახლა კიდევ უფრო მეთბილება, უკან დარჩა. რაც ყველაზე მეტად მაკლია, სიმშვიდეა და რამდენიმე საათი, რომელსაც დავამატებდი დღე-ღამის 24 საათს; ძილი, რომელიც დამიმშვიდებდა თვალებს; სიზმრები, რომლებშიც დავინახავდი ჩვეულ სივრცეს; სითბო, რომელსაც თანაბრად გავანაწილებდი – ჩემგან და ჩემში. მინდა, გავიდეს ნოემბერი. თუმცა გაწელილი, ერთფეროვანი ზამთრის მოსვლა იმაზე ნაკლებად მინდა, ვიდრე ნოემბრის გასვლა. მაშინ, მინდა ნოემბერი ოქტომბრის პირველ ნახევარს ჰგავდეს - მოიტანოს მზე და შედარებითი სიმშვიდე. კიდევ, – ნაკლები საზრუნავი. მეტი თავდაჯერება. მეტი ფერი.

დეზიკიდან გაგარინამდე

ყველამ იცის გაგარინი და ის, რომ გაგარინამდე ორი ძაღლი იყო. დავიწყებული სახელების შეხსენებაც არ არის პრობლემა – ბელკა და სტრელკა. ნუ, იმასაც ყველა ხვდება, რომ ბელკა–სტრელკას დუეტი პირველივე წამატებული ცდა არ ყოფილა. ჰოდა, რა იყო მანამდე?!
თავიდან მწერები იყვნენ (არ დავუკარგავ გმირობას:) და ამ პატარა სტატიაშიც ვახსენებ), მაგრამ ჩვენ ძაღლებიდან დავიწყოთ. უფრო სწორედ, იური ნიკულინის მონაყოლიდან – ერთ–ერთი საცირკო გამოსვლის შემდეგ, საიდუმლოებით სავსე სახეებიანმა უცნობებმა როგორ გაიყვანეს გვერდზე მაიმუნების მწვრთნელი კაპელინი – მისი აღსაზრდელების გაკოსმონავტების პერსპექტივის დასადგენად. მაგრამ მაიმუნების "მთავარ მიღწევად" ადამიანებთან მსგავსება დარჩა, ყოველი მეორე საბჭოთა ბავშვის ოცნება კი სულ სხვა არსებებმა "აიხდინეს".
აი, სწორედ ეს ისტორიაა ჩემი, ამ საღამოს, აბი გლუკოზა:)
არა, სასაცილო არაფერია ამ დვორნიაშკების, ხშირ შემთხვევაში, ტრაგიკულად დამთავრებულ ამბებში, მაგრამ თხრობის სტილმა და სხვადასხვა ნიუანსმა გამაღიმა...

48 კლასელიდან პირველი კოსმონავტები დეზიკი და ციგანი იყვნენ. მოდი, აქ უკვე ლინკს დავდებ. ვიფიქრე, მეთარგმნა სტატია, მაგრამ ეს ორიგინალში უნდა წაიკითხოთ, შესაბამისად – ნახოთ კიდეც თვალებგაბრწყინებული გმირები :) თან, ეს მხოლოდ ოთხფეხა კოსმონავტების ამბავი არ არის, საკმაოდ საინტერესო ისტორიაა.
სტატიის ბოლოში ჟაკლინ კენედისთვის ნაჩუქ, სტრელკას შვილ – პუშინკას იხილავთ, ხრუშჩოვის პოლიტიკურ მისიონერს :)
პუშინკამ კიდევ ერთი საჩუქარი გამახსენა – გასვლეპილი და დიდყურა ირსი, ცოტა ხნის წინ ობამას რომ მიჰგვარეს. ნეტა, ჩილეში უახლოესი წლებისთვის რა პროგნოზები აქვთ?! :)