ერთი კვირა, კედელზე

როგორც კი დღევანდელ გამოფენაზე ფიქრი დავიწყე, ენდი ვორჰოლის "პეპლები" გამახსენდა. როგორც ჩანს, გაზაფხულის პირველი კვირის დადგომა და "რაიმე მწვანეს" გადაღების მძაფრი სურვილი (თუმცა, ჯერ ვერმოხერხებული) ჩემს არჩევანზეც აისახა..

***
სალვადორის საათების გამოფენას ვაპირებ. ჯერ ეს – პირველი აფეთქების დაფიქსირებული ფაქტი:)

2-8 მარტი.

ერთი კვირა, კედელზე

ვერ გადავწყვიტე – მთელი თვის თუ ისევ ისე :) ვფიქრობ, ასე უფრო ლამაზია, ისე – უფრო პრაქტიკული.

ვიდრე მოვიფიქრებ, შილეს ტილოს, რომლის განწყობას არ დავუტოვებივარ, მაინც ჩამოვხსნი და დიეგო რივერას ნამუშევარს შემოგთავაზებთ. რივერა საყვარელი მხატვარი არ არის, მაგრამ ამ ყვავილების გამყიდველის მხრების სიმძიმე ისე მავსებს ემოციით და ისე მეცნობა..
კიდევ, მგონია, მის უკან სიკვდილი დგას, რომელიც ყვავილებს ადამიანებთან ატანს, რომ გაინაწილონ და სათითაოდ დაუბრუნონ. ასე – კალების გამო..

***
წერილში მკვიდრ ამერიკელებზე წერისას ვორჰოლის ინდიელი გამახსენდა. ასე რომ, ვუთმობ კედელს..

3-9 ნოემბერი.

ერთი კვირა, კედელზე

ისევ ყაყაჩოების თემას გავაგრძელებ (თან ჩემი "წითელი" განწყობის გათვალისწინებით) ჯორჯია ო' კიფის "აღმოსავლეთის ყაყაჩოებით". როცა ვუცქერი, სისხლი და ცეცხლი ერთდროულად მახსენდება..

***
ბუ–ბუჰ! ენდი ვორჰოლის რევოლვერი.
ესეც ამ წითელი კვირის დასასრული.

20-26 ოქტომბერი.