არასოდეს

არასოდეს დაეკუთვნო შემოსაზღვრულ სივრცეს;
არასოდეს არ იყო ერთგული იმისა, რაც არ სუნთქავს, რადგან ეს მხოლოდ ის არის, რაც პირველი პუნქტი;
არასოდეს შეეჩვიო;
არასოდეს დარწმუნდე;
არასოდეს გაჩერდე.

"არასოდეს თქვა – არასოდეს"?
მაგას პრაქტიკულად ის კონტექსტი აქვს, რაც ახლა ჩამოვთვალე.
ანუ:
არასოდეს გეგონოს, რომ გზა არ გრძელდება;
არასოდეს თქვა, რომ აქაც კარგად ხარ;
არასოდეს დაკმაყოფილდე მიღწეულით;
არასოდეს თქვა, რომ ეს ბოლო დაღლაა.

მერე რა, რომ მარტო ხარ. ჩრდილი ხომ მოგდევს.
და ვიდრე მოგდევს... არასოდეს.

მას. თან..

რა ძნელია, საიდანმე წასვლა.
მერე იმ სადღაც შენი სურნელი არ ქრება კედლებიდან, არც ნათითურები – სახელურებზე, არც ნაფეხურები – თითქოს სველი, იატაკზე დამჩნეული..
ლანდივით დაბორიალობ – ოთახიდან ოთახში, უფრო კი სხვენზე იკეტები, სადაც მტრედს ბარათები მოაქვს, წითელი ფეხებით..
სიჩუმეს ეჩვევი, საკუთარი ხმა გავიწყდება..
ღამით ჭრიალა კიბეზე ფეხაკრეფით ჩამოდიხარ, მიმქრალ ბუხართან, სავარძელში ჩაძინებულს დიდხანს უცქერი და.. ვერ ახერხებ – მიეკრა.

რა ძნელია ისევ ხორცშესხმა, თუკი ლანდად იქეცი.
თუმცა, შეუძლებელიც – ალბათ, არაფერი.


პ.ს. ინოლა გურგულიას "შენთან" გამახსენდა.

ერთი კვირა, კედელზე

დიდი ხანია, მინდა, ერთი კვირა (და არა ერთჯერადად) ვინთიჯ არტს დავუთმო. არაერთი ნამუშევარი დავათვალიერე, ძალიან მომწონს და ჩემს კედელზეც გამოვფენ. შევეცდები, ამ კვირის ყველა დღეს თავისი ტილო ჰქონდეს.

პირველი – ცეცხლისთმიანი აალებულ ველოზე :) ანუ, პოსტერი – Gladiator Cycles. რა ემოცია მოაქვს ჩემთვის? ვისაც "ჩვენ, ორი" წაუკითხავს, მიმიხვდება :)

მეორე – ბერნარ ვილმოს "პერიერი". თუ არ ვცდები, ეს შამპანურია.
წყვილი – მეტად შთამბეჭდავი; ფერებით – ვნება და სიტკბო :)

მესამე – ნუ, კვირა შოკოლადისფერია! მესამე დღეა, მაკებას ჩანაწერებს ვუსმენ, ობამას ფოტოებს ვნახულობ (მინდა, თუ არა ) და აი, ეს მხიარული, ტრინიდად და ტობაგუში მისაწვევი პოსტერიც...

მეოთხე – გუშინ გამეცინა, რომ ვნახე. დღეს კი – რატომაც არა, გამოვფენ: ჯეი ჰოვარდ მილერის "We Can Do It!"
პოსტერი მეორე ომის დროს არის შექმნილი. ქალი, რომელიც ასეთი ირონიით შემოგცქერით, რეალურად არსებობდა. იმ პერიოდში მის სახეს თურმე უთოშიც კი "დაინახავდით"..

მეხუთე – უბრალოდ, ქოლგები. განწყობაც – ასე.

10-16 ნოემბერი.

ალბათ

არ უნდა გამემხილა, რომ ვწერდი.
აჯობებდა.

ზემოდან

გუშინ, ფლიკრზე დათას კომენტარი დამხვდა:

"როგორ ერთნაირები ჩანან ეს სხვადასხვა მარკისა და ფასის მანქანები ზემოდან"

მომენტალურად ადამიანებზე გავიფიქრე იგივე. ყველა ადამიანი ერთმანეთს ჰგავს – სულ ერთია, რომელიმე მაღალი სართულის აივნიდან ვიხედებით, თუ რწმენის სიმაღლიდან.
ზემოდან არც სქესი ჩანს,
არც კანის ფერი,
არც ეროვნება,
არც ძვირფასეულობა,
არც საცხოვრებელი ადგილი,
ა რ ა ფ ე რ ი.
ისევ ჩემსავე წინა პოსტთან დამაბრუნა ამ ფიქრებმა..
ყველა ადამიანი თანასწორია. ვისურვებდი, ყველას ჰქონოდეს თანაბარივე სტარტი – საკუთარი შესაძლებლობების გამოსავლენად.
თუმცა, ბევრ ადამიანს სხვა "სიმაღლეები" აქვს მონიშნული..

მარცხენა თუ მარჯვენა?!

მაშ ასე – ობამა.
წინასაარჩევნო ფაციფუციდან ჩემთვის მხოლოდ გვარები არსებობდა, სხვა არაფერი. მითუმეტეს, არანაირი პალიტრა. მაგრამ, შედეგები გამოცხადდა და... როგორც ნებისმიერი დაჩაგრულის მიმართ მომენტალურად დაცვის სურვილის გააქტიურებაში შემჩნეულს, ახლაც იგივე დამემართა. ჰოდა, მომინდა, ამაზე და არამხოლოდ, დამეწერა.
გუშინ სამსახურში ასეთი ფრაზა მოვისმინე:
"კარგი ტიპია ობამა, მაგრამ ერთი ნ ა კ ლ ი აქვს – ზანგია".
არ გამოვალ აქაც სიტყვით, თუ როგორ მაღიზიანებს მსგავსი დამოკიდებულება. შემიძლია ვთქვა, ამერიკაში ახლა მიაღწიეს საზღვარს, საიდანაც ნამდვილი დემოკრატია იწყება.
უფრო მეტიც, იმედია, ოდესმე ინდიელებს ვიხილავ მინიმუმ რეზერვაციების მიღმა.

როცა 21-ე საუკუნეში (რა ბანალური გახდა ეს ფრაზა) ისევ კანის ფერით, ეროვნებით, გრძედებსა და განედებზე განლაგებით, უფრო ლოკალურ სივრცეში კი, ამ ყველაფერს დამატებული კუთხურობით, გვარით, დიპლომით, საფულის მოცულობით, აპკის სიმრთელით, მტკვრის მარჯვენა და მარცხენა სანაპიროთი და ა.შ. ვსაზღვრავთ ადამიანების თუ ადამიანობის "ფასს", ცუდად არის საქმე.

დავუბრუნდები ოკეანისგაღმეთს. დღეს native ამერიკელებზე საფიქრად ვარ აღერღილი, მაგრამ სასტატიოდ არ მყოფნის :)
ჯერ მხოლოდ კადრებად: 4-5 წლის ასაკში მიღებული პირველი ინფო, როცა ცხენებზე ფანატიკურად შეყვარებულს სიტყვა მუსტანგის მნიშვნელობა მითხრეს და როცა პირველად მომნუსხა ინდიელის ნაკვთებმა. ცხადია, ფოტოებზე.
ამჯერადაც ფოტოთი შემოვიფარგლები

და აქვე გკითხავთ:

–აბა, მარცხენა თუ მარჯვენა?!

არ გგონიათ, რომ ადამიანები ერთმანეთს ძალიან ვცილდებით?!

Meu melhor amigo é o meu amor..

მოვედი.
ასე.

...
მიყვარს ეს სიმღერა. მთელი გზა ვუსმენდი..
წუხელ კი – დებიუსის, თითქმის მთელი ღამე.

მოკლედ, ასე.

და ეს ფოტო შემიყვარდა :)

ერთი კვირა, კედელზე

ვერ გადავწყვიტე – მთელი თვის თუ ისევ ისე :) ვფიქრობ, ასე უფრო ლამაზია, ისე – უფრო პრაქტიკული.

ვიდრე მოვიფიქრებ, შილეს ტილოს, რომლის განწყობას არ დავუტოვებივარ, მაინც ჩამოვხსნი და დიეგო რივერას ნამუშევარს შემოგთავაზებთ. რივერა საყვარელი მხატვარი არ არის, მაგრამ ამ ყვავილების გამყიდველის მხრების სიმძიმე ისე მავსებს ემოციით და ისე მეცნობა..
კიდევ, მგონია, მის უკან სიკვდილი დგას, რომელიც ყვავილებს ადამიანებთან ატანს, რომ გაინაწილონ და სათითაოდ დაუბრუნონ. ასე – კალების გამო..

***
წერილში მკვიდრ ამერიკელებზე წერისას ვორჰოლის ინდიელი გამახსენდა. ასე რომ, ვუთმობ კედელს..

3-9 ნოემბერი.

ორი ერთში, ანუ ცურვა

ჩემ შამპუნს 2-in-1 აწერია.
ეს ასოციაცია რამდენიმე დღის წინ, უცებ გამიჩნდა, როცა ერთ სხეულში ორი ტვინი "ჩასახლდა".
ახლა ვინმე იფიქრებს, რას ამბობს, რას წერსო..
მოკლედ, ასე:
ახალგაზრდის ტვინს გამოცდილი შეერია და მივიღეთ ორი ერთში.
მე კი იმპულსი მივიღე, ანუ მოტივი გაგრძელებისთვის და ბარიერი – სამი ერთში.

კარგი, ძალიან დამაბნეველი რომ არ ვიყო, გავჩერდები და ნოემბერზე დავწერ.
წეღან, როცა ფოტოს ვტვირთავდი, სათაურზე ვფიქრობდი; ჰოდა, ემოციისთვის ზუსტად მორგებულმა ფრაზამ გამიტაცა.
ეს იგივეა, რაც სამი ერთში,
რაც ფრენა თბილი ქვეყნისკენ,
რაც ნაპირზე გასვლა.

პ.ს. მეგობრის გადაყვარება შეუძლებელია.
და რა ცუდია, გულს ეჭვი რომ ღრღნის და გაბრაზება და მონატრება.

პ.პ.ს. ცურვა არ ვიცი.

გადაცურე ნოემბერი...