"დაე, ხვალემ იფიქროს ხვალისა..."

ფიქრი პირველი
ქართულ თანამედროვე პოეზიაში უხვად მომრავლებული სახარებისეული და ეროტიკული მოტივები ჩემთვის ძალიან არასაყვარელ გამონათქვამს მახსენებს – თითიდან გამოწოვილს. აღმოჩნდა, რომ სამშობლოზე და პლატონურ გრძნობებზე პათოსით წერის გარდა ხორცის სიამეც გვცოდნია და სულის დაამებაც. ამას რა სჯობია, მაგრამ, ხორცს ძირითადად წარმოსახულით ღლიან და სულს – წმინდა წიგნში ჩაკირკიტებით, ოღონდ არა რწმენის გამო, არამედ რაიმე სალექსოდ გამოსადეგის ამოსარჩევად. სახარება ხომ "ყველა კითხვას სცემს პასუხს" და იქნებ, ამ უმუზობაზეც ეწეროს რამე. ცრუ მონაზვნები და ცრუ ბერები, თითქოს რაიმე რიტუალის ჩატარებისას, მჭმუნვარე სახით იმოსებიან და ხელისგულზე ჩამოდებული სახეებით ქმნიან საკუთარ სახარებას, სხვათა დასანახს.
დღეს დიდი ინტელექტის მაჩვენებლად მიიჩნევა შემოქმედების სახარებაზე დაფუძნება. ეს, სხვათაშორის, "დიდთა" მიერ გავრცელებული აზრია, და ხანდახან, "დიდთა" რჩევითა და ხელითვე იცვლება ქაოსურად ნაწერი (ოღონდ ეს ხელწერაა – მეტის შეუძლებლობის გამო) და პირადი ცხოვრებით ნასაზრდოები – ქადაგებად.

ფიქრი მეორე
პროექტებსა და პროდუქტებზე უკვე ვიფიქრე.

ფიქრი მესამე
საინტერესო გამონათქვამია "თვალში ნაცრის შეყრა".
მოდით, მივყვეთ ამბავს და მოვყვეთ: ნაცარი კერიაზე გროვდება, ანდა კოცონზე – ჭერს მიღმა.
თვალში ნაცრის შემყრელი – ცეცხლთან ჩამუხლული, ან დაბალ სამფეხაზე ჩამომჯდარი წარმომიდგენია, ხელი რომ ადვილად მიუწვდება "საბრძოლო იარაღზე". ადვილად–მეთქი, ანუ სწრაფად, ვიდრე ნაცარშესაყრელი თვალს დაახამხამებს.
თუმცა, ზოგჯერ თვალის დახუჭვას ასწრებენ და იმავდროულად, ფართოდაც ეხილებათ თვალი.

ფიქრი მეოთხე და ამჯერად ბოლო
სახარებიდან გეტყვით: დაე, ხვალემ იფიქროს ხვალისა..
მანამდე კი.. ვაშლი ჩაკბიჩეთ - სასარგებლო,
ანდა, უბრალოდ – ძილი ნებისა.

პროექტები და პროდუქტები

ხის მთლელზე ვფიქრობ – ხელში საჭრეთელით და შუბლზე - ოფლით რომ თლის, თლის, თლის..... სუვენირს, რომელსაც რომელიმე უცხოელი თუ შეიძენს, თორემ აქაურებმა იციან მისი რეალური ფასი.

კიდევ „ჯეოსტარი“ გამახსენდა,
ან მსგავსი პ რ ო ე ქ ტ ე ბ ი – შექმნილი პ რ ო დ უ ქ ტ ი თ, ახლობლებზე და თინეიჯერებზე რომ იყიდება.
ანუ, ვარსკვლავები და მათი ამაკიაფებლები:
სტილისტი, ვოკალის პედაგოგი, ქორეოგრაფი, სტუდიაში მომუშავენი..
მაგრამ პროექტი მთავრდება და სულ ცოტა ხანში გვარებსაც ვერ ვიხსენებთ..
უფრო ასე: „გახსოვს ის, ხვეული თმით“, ან რაიმე ასეთი..

...
ამ ტანკებივით გადამქელავ მაქინაციებს ვერაფერს მოვუხერხებ.
ვერც იმედგაცრუებას.

ერთი კვირა, კედელზე

ვიფიქრე, ნოემბრიდან მთელი თვის კედლის ქრონიკა ვაკეთო, თუმცა ამაზე ფიქრი მომდევნო კვირასაც შეიძლება, ახლა კი, დღევანდელი:
ეგონ შილეს ერთი ტილო უკვე მქონდა გამოფენილი. ძალიან მომწონს ეს ექსპრესიონისტი, განსაკუთრებით მისი მგრძნობიარე ქალები. ისე სექსუალურები და შინაგანი ენერგეტიკით სავსეები არიან... ამჯერად, არტისტის ჟღალთმიან ცოლს წარმოგიდგენთ, გამჭოლი მზერით.

27 ოქტომბერი –
2 ნოემბერი.

ორმაგი

ყოველთვის ვფიქრობდი, რომ პოეტები სათუთი სულის პატრონები არიან. იმას ვგულისხმობ, რომ არ შეუძლიათ თამაში და.. დღესაც, ჯიუტად ვფიქრობ ასე, ნამდვილ პოეტებზე, სულით პოეტებზე. რა თქმა უნდა, არსებობენ დაოსტატებული თუ დასაოსტატებელი კალმოსნები.
მოკლედ, დროთა განმავლობაში ლიტერატურულ საიტებზე ძალიან ბევრ თამაშს შევესწარი. არა, ილუზიებით არ ვარ სავსე, ზეარსებად არავის ვთვლი, მაგრამ რატომღაც პოლიტიკა გამახსენდა, რადგან სვლები, გათვლები – იქნება ეს ღია თუ უფრო კულისებს მიღმა, ისევე აქტუალურია, როგორც პოლიტიკაში.
დღეს რატომ ვწერ ამას და რამ მიბიძგა? პატივსაცემი ადამიანის პუბლიკაციამ. პირად საუბრებში სრულიად საპირისპირო რომ მითხრა და ღიად სხვა გააკეთა.
ვაანალიზებ ბოლოდროინდელ განწყობას და ბევრ რამეს. ეს კიდევ სხვა საკითხია.
მიუხედავად იმისა, რომ პატივს ვცემ, როგორც ავტორს, არაერთხელ გამიცრუა იმედი, როგორც ადამიანმა.
ძნელია ორმაგი სახის ცქერა.
და ორმაგად ძნელი – ახლა ამაზე წერა.


უცებ გავიფიქრე, რომ ფოტოგრაფები არ არიან "პოლიტიკოსები". ჯერ არ შემიმჩნევია.
ისინი თვალებში გახედებენ. თვალები კი არასდროს ტყუიან.
და თან, არანაკლებ პოეტები არიან, ოღონდ სინათლით მწერლები.

...
მოვიბუზე.


პ.ს. ეს წუთია, "ფიცი მწამს, ბოლო მაკვირვებსო" გამახსენდა. დაველოდები, მომავალში რა იქნება. თუმცა არა, არ დაველოდები. უბრალოდ, როცა იქნება, თვალს მივადევნებ..

ყვითელი

და ორი..

პოპ–კორნი და ... წარბთან კოცნა

წაგებულის დღეები და
წაგებულის ღამეები.
არა, არ ავღწერ.

ხომ ვთქვი, ტრიბუნაზე–მეთქი..
პოპ–კორნი და.. წარბთან კოცნა.

ოღონდ, არცერთი არ მაქვს.
ქვაბი კი თუხთუხებს..

ოლე!

არასდროს ვსაზრდოობდი ილუზიებით,
მაგრამ, რაკი რეალურ აღქმას ილუზიები დაერქვა..

ბურთი და მოედანი
და მოთამაშეები

ტრიბუნაზეც ხომ უნდა იჯდეს ვინმე..
პოპ-კორნს ვიყიდი და ადგილს შევარჩევ.

ერთი კვირა, კედელზე

ისევ ყაყაჩოების თემას გავაგრძელებ (თან ჩემი "წითელი" განწყობის გათვალისწინებით) ჯორჯია ო' კიფის "აღმოსავლეთის ყაყაჩოებით". როცა ვუცქერი, სისხლი და ცეცხლი ერთდროულად მახსენდება..

***
ბუ–ბუჰ! ენდი ვორჰოლის რევოლვერი.
ესეც ამ წითელი კვირის დასასრული.

20-26 ოქტომბერი.

lonely

ამ სეზონის ყველაზე აღქმადი ფერები ყვითელი, წითელი და რუხია. ფლიკრზე წითელ–ყვითელ განწყობას ვეძებდი, მაგრამ ბოლოს მაინც საკუთარი დავტოვე..

თავიდან..

ვერ ვიტან საავადმყოფოს, ვერაფერს, რაც ექიმებთან არის დაკავშირებული, გადაუდებელ დახმარებასთან და ა.შ.
აგვისტოს მოვლენების დროს ძალიან განვიცადე, როცა ტელევიზორში რაისი აჩვენეს, რესპში, ემერჯენსში მისული. ყველაფერი, რისი დავიწყებაც მინდა, თავიდან გამიკრთა თვალებში. ეს კედლები, ეს დერეფნები, ეს , ეს , ეს...
რამდენიმე დღე ცუდად ვიყავი. არ ვუყურებ ტვ–ს, მაინცდამაინც მაშინ შევხედე..

დღესაც, მოვედი სამსახურში და კიბეებს შევეყინე.. ჩემი თანამშრომელი გარდაიცვალა. და რომ ყვებიან, თუ როგორ და რა.. რომ როგორც მა.. ისევ თავიდან.
ყველაფერი თავიდან.
კადრებად.

როგორც "მექანიკურ ფორთოხალში", რომ დაგსვან და გაცქერინონ.
და აგეზილოს შიგნით ყველაფერი.
აღარ მინდა!
აღარ.
აღარ.