ფ.. ფ(იჰ)

დღის ფრაზა:
"ნუ ედავები, ხელოვანია. ეგენი თავის იმეებში არიან".
ჰო, აქ ჩარკვიანის სიმღერის გახსენება და პერიფრაზის წაღიღინება შეიძლება.

დღის ფინალი:
საკუთარი კონცეპტი – კიდევ ერთხელ, სხვის დაფაზე.

მეტი რაღა.
ჩამობარდნა.

. . .

იქნებ..

ისე დიდია ცდუნება, მივწერო მათ და ყველაფერი წავაშლევინო. საკონტროლო გასროლასავით გამოვა – აღარსად და არაფერი.

ერთი კვირა, კედელზე

ვიფიქრე და, ისევ მაკა. ისევ არ ვიცი სათაური – ის არ აწერს. პირობითი სათაურის მოძებნა ძნელი არ არის. განწყობა – ალბათ, გასაგები.

8-14 დეკემბერი.

Bon Appétit!

მოკლედ, მთელი თვეა, ვერ გავცდი ამ საკითხს. ვეჭვობ, კარგა ხანს ვერ გავცდები.
ამ გოგომ (და ამ გოგოს ვაფასებ ადრეული შემოქმედების და სხვა ღირსებების გამო) მეორედ დამიმუშავა ლექსი.
ის, რომ თავიდანვე მხოლოდ ერთ საიტზე ვიყავი და ახლა პრაქტიკულად უსაიტოდ დავრჩი, ალბათ კარგი საშუალებაა თვალის მოხუჭვისთვის და თავისუფალი ქმედებისთვის.
და მე ვინ ვარ, როცა გალაკტიონს ამუშავებენ :)

რას ვიზამთ.
ან... ვიზამთ.

ახალი ტენდენცია: სავარჯიშო შინაარსის დამუშავებაზე.
როცა საკუთარი ცხოვრება არ აძლევთ რაიმე შინაარსიანის მოყოლის საშუალებას, რომელიმე საიტზე კი დროა (ჰმ), განაახლონ საკუთარი გვერდი, მთავარი მიხედ–მოხედვაა – კარგ საკითხავს რა გამოლევს (აქ მთავარია, გემოვნება არ ღალატობდეთ), მერე დახუჭავენ თვალებს და წარმოიდგენენ... ცოტა ნიჭიც და სავარჯიშო წარმატებით დასრულდება. ნაკლებად ნიჭიერებს ნაკლებ შრომად უჯდებათ – რომელიმე წინადადებას მოხსნიან და ჩააწებებენ სადმე, მერე გარნირს მოუმზადებენ... საკითხავის გარდა წარმატებით გამოიყენება სცენები კინოფილმებიდან, განსაკუთრებით ეროტიკის თემაზე შეჭიდებისას :) ასევე, სიმღერების ტექსტები, ძირითადად უცხოური.

ბოლო დროს ვაკვირდები: ადამიანებს არც დაბეჭდილი ავტორები აკავებთ. არც მაგალითად, "საბას" გამარჯვებულის სტატუსი, არც სხვა რამ აღიარება (ამას იმიტომ ვუსვამ ხაზს, რომ ეს ავტორები უფრო ფართო მასებისთვის არიან ცნობილი და გაცილებით ადვილია, ამხილონ და დაუმტკიცონ). ძალიან ჩვეულებრივი გახდა მითვისება. ამას წინათ, ერთ საიტზე აშკარა პლაგიატს წავაწყდი – წინადადებაში სიტყვებიც არ იყო გადანაცვლებული. გამოჩნდა ადამიანი, რომელმაც ეს აღნიშნა და მაშინვე გამოჩდნენ სხვები, რომლებმაც თქვეს: "ზოგჯერ ხდება ასეთი დამთხვევებიც" (!) და ეს არ არის პლაგიატი. ამის მამტკიცებლები იმდენი იყვნენ, საბოლოოდ ამ აზრმა "გაიმარჯვა". აღსანიშნავია – დაცვა ვრცელდება მეგობრების წრეზე: არგუმენტი – "ვიცნობ, მას ეს არ სჭირდება".

ასე, რომ თანამედროვე პოეზია ერთ დიდ კომუნალკაშია დასახლებული. კუმუნალკის დიქტის კედლებში კარგად ისმის ყველა კვნესა, თუ ამოსუნთქვა... და როცა სამზარეულო საერთოა და ქვაბებიც... მაგიდასაც ერთად უსხდებიან. Bon Appétit!

რაღა გაეწყობა.
სადმე, მინდვრის გადაღმა სჯობს კარვის დაცემა.

სიურპრიზი

ახლა ერთ უშველებელ ფორუმზე ლიტერატურულ თემებს გადავხედე და ერთ, სხვა თემაში შემთხვევით შეხეტებულს ჩემი გადაღებული ფოტოები დამხვდა – ძველთბილისური ფანჯრების. რა თქმა უნდა, ავტორის მითითების გარეშე. მაგრამ ეს ისე ჩვეულებრივი გახდა, რომ შესვლას და ვინმესთვის რაიმეს თქმას ალბათ აზრი არ აქვს :)
უბრალოდ, მომავალში ფოტოებზე პატარა ლოგოებს გავაკეთებ, როგორც სხვები აკეთებენ. რამდენიმეზე მაქვს კიდეც, მაგრამ როგორც წესი, სულ მეზარებოდა...

იმ თემაში კიდევ ერთი სიურპრიზი დამხვდა – წევრი, რომელსაც, დარწმუნებული ვარ, ვიცნობ და ვიცნობ ძალიან სხვაგვარს... ჰოდა, ახლა იმაზე ვფიქრობ, რამდენი სახე აქვთ ადამიანებს. არადა, ისე მხიარული მეგონა. თუმცა, ყოველთვის მეჩვენებოდა, რომ ამ მუდმივ პოზიტივს თამაშობდა.

ერთად

რა კარგია, რომ ვართ -
ე რ თ ა დ.

და რომ შედგა ეს საქმე -
კ ა რ გ ი.

ბაც!

როგორც პატარას: აბა, იქით გაიხედე და ბაც – აღარ არის მაგიდაზე. პირი კი გამოტენილი აქვს. გამობერილ ლოყაზე ემჩნევა.
ჰეი, გემრიელია?! აბრიალებულ თვალებზე გეტყობა, კი.

იმდენი ხანია, ეს მაწუხებს (და მაწუხებს აღარ ქვია ამას), რომ მგონი დროა, უფრო ღიად ვამბობდე.. მაგრამ იყოს ჯერ ასე, სახელის უთქმელად. ოღონდ ახლა კიდევ ერთხელ მინდოდა ამაზე. ბოლო დროს – გამიზეზებული ჭრილობასავით მახსენებს თავს..

პ.ს.
ასოციაცია – მოკლულის გვამი. ანუ, ღიად დარჩენილი თვალები. ანუ სიზმრები. ჰო, ცხვარმა ბღავილი იცის.. თორემ არ მგონია, რომელიმე მომპარავი ხერხემლის ჩაყოლებაზე სიმძიმეს განიცდიდეს და თავს ცუდად ამის გამო გრძნობდეს.

პ.პ.ს. როცა ცოტა მშვიდად – მისი ვინაობა მაღალ ქულად იწერება ჩემს ტაბლოზე.

ერთი კვირა კედელზე

ორი დღეა, არა მხოლოდ მულტფილმებს ვუცქერი... ძლიერ ქალებსაც.
ერთ–ერთი ამ ძლიერი ქალებიდან – ფრიდა კალო. ისეთი ენერგია მოდის მისი მზერიდან – ფოტოებიდან თუ ავტოპორტრეტებიდან. ძალიან მჭირდება ასეთი ენერგია, ძალიან.

კალოს "პატარა ირემი". საოცარი პორტრეტია – შეუდრეკელი მზერა და წარმოსადგენად ძნელი ტკივილები. ტყე, რომელსაც ვერ გაცდება; ზღვა, რომელიც ტყიდან ჩანს.. და ირემი!
ვინ იცის, რამდენჯერ – ასე, თვალდახუჭულს..

***
მაკა ბატიაშვილს მივუბრუნდი. არ ვიცი, ამ ნამუშევარს რა ქვია, არ აქვს დასათაურებული, მაგრამ ჩემთვის ეს "ზევით" არის, შესაბამისი მზერით.

1-7 დეკემბერი.

ვოი, ვოი...

ბოლო ორი დღეა, იუთუბზე მულტფილმებს ვუცქერი. "რაიმე პოზიტიურს" ვეძებდი და მის მისაღებად ანიმაცია შესანიშნავი საშუალებაა. თან ჩემთვის ახალი სახელი – კონსტანტინ ბრონზიტი აღმოვაჩინე. მისი რამდენიმე მულტფილმი ვნახე. ყველაზე მაგარი – აქ:



ტაკს, თვის რაიმე პოზიტიურით დაწყება გამოვიდა. მითუმეტეს, ამ თვეში ისე მჭირდება პოზიტივი! უზომოდ.

ჰო,
დღეს მთვარე ულამაზესია გვერდით ანთებული ვენერათი (თუ არ ვცდები, ვენერაა). მთელი გზა ვუცქეროდი. ჰოდა, მგონი
რომან(წ)იკულიც გავხდი... :ვოი:

აი, ულამაზესია! დაუვიწყარი კადრი. გაიხედეთ ფანჯრიდან:)