ერთი კვირა, კედელზე

ფრიდა.
ფრიდა.
ჰოდა, რაღაც ასეთი, შეუვალი, რომ უკეთ.
კისერზე ხელშემოხვეული არსება – ნესტოებდაბერილი... რა ერთგული ჩანს.
მიყვარს კალოს მტკიცე მზერა, მისი ყველა პორტრეტიდან.

პ.ს. 8 თუ 9 წლისას ასეთმა თასმიანმა ხელისგულზე მიკბინა :)

***
დღეს ერთი საოცარი, ახლად გასაბჭოებული საქართველოს პერიოდის ფოტო ვნახე. ხან ასე ვატრიალე, ხან ისე და... ერთ, დაახლოებით 9x13 ზომის ფოტოზე აღბეჭდილია 74 ადამიანი! თან ისე, რომ ყველას სახეს გაარჩევ, ყველა მოქმედებაშია, ყველა ცალკეა და ერთად (შენობის წინ, შენობაში და შენობაზე). ყველა გიყვება საკუთარ ისტორიას: სათითაოდ და ერთად. აი, ამ ფოტოს არ დავივიწყებ! უნდა ვითხოვო, იქნებ დავასკანერო.
ჰოდა, ფოტომ ერთი ნახატი გამახსენა და ბარემ, გამოფენას მისით განვაახლებ. ეს ადამიანები არ გამოირჩევიან ისეთივე ინდივიდუალურობით, მაგრამ ფოტოს გმირებისა არ იყოს, ბევრნი არიან...
კორნელიუს ანტონისის ნამუშევარს ვგულისხმობ: ამსტერდამში გამართული ბანკეტის მონაწილეების "ფოტოსესიას".

23-29 მარტი.

ერთი კვირა კედელზე

ორი დღეა, არა მხოლოდ მულტფილმებს ვუცქერი... ძლიერ ქალებსაც.
ერთ–ერთი ამ ძლიერი ქალებიდან – ფრიდა კალო. ისეთი ენერგია მოდის მისი მზერიდან – ფოტოებიდან თუ ავტოპორტრეტებიდან. ძალიან მჭირდება ასეთი ენერგია, ძალიან.

კალოს "პატარა ირემი". საოცარი პორტრეტია – შეუდრეკელი მზერა და წარმოსადგენად ძნელი ტკივილები. ტყე, რომელსაც ვერ გაცდება; ზღვა, რომელიც ტყიდან ჩანს.. და ირემი!
ვინ იცის, რამდენჯერ – ასე, თვალდახუჭულს..

***
მაკა ბატიაშვილს მივუბრუნდი. არ ვიცი, ამ ნამუშევარს რა ქვია, არ აქვს დასათაურებული, მაგრამ ჩემთვის ეს "ზევით" არის, შესაბამისი მზერით.

1-7 დეკემბერი.