აი, თვალი... :)

დილას უცნაური განცდა მქონდა.

მე და ის ერთ ეზოში გავიზარდეთ. მახსოვს, როგორ ვთამაშობდით მისი რკინის ჯარისკაცებით მათ პატარა ოთახში; როგორ მომყვა ხელი მისი ველოს ბორბალში – ახლაც მემჩნევა კვალი. მამამისის როხროხა ხმაც მახსოვს და დედის ლურჯად შეღებილი თვალებიც.. და მიუხედავად ყველაფრისა, ამოცნობა გამიჭირდა, რადგან ჩემს მეხსიერებას მისი ბავშვობის დროინდელი სახე ბუნდოვნად შემორჩა.
მოკლედ, დღეს, ამდენი წლის მერე ინეტში ამ ჩემი მეზობლის ფოტოები ვნახე, ოღონდ ფოტოები თამაშის დროს არის გადაღებული და ვეკითხებოდი ჩემს თავს: ეს არის? მგონი. კი.. აი, თვალები; აი, კბილები, წარბები, თავის მოყვანილობა.
და მაინც, აღმოვაჩინე, რომ ძალიან შეიცვალა :)

უცნაური გრძნობა კი ასე დიდი ხნის მერე, ბავშვობისდროინდელი სახის აღდგენას მოჰყვა. ყველაფერმა ჩამაფიქრა იმაზე, რომ ზოგადად, ამ პროცესს მეხსიერებაში უკვე მიმალული ამბების გახსენება მოსდევს, რომლებიც თითქოს აღარც არსებობს.
ასეთივე განცდები მიჩნდება იმ ნივთების ნახვისას, რომლებიც ბავშვობის მერე არ მინახავს და შემთხვევით ვაწყდები. საოცრად ბევრი გამოსახულება, ხმა, მოძრაობაა მათზე აკინძულ–გამობმული...

ასეთივე გრძნობა მქონდა ადრე, რამდენიმე ბაღელის ნახვისას; როცა სახეზე იმის კვალს ეძებ, რაც გახსოვს. ხან პოულობ, ხან ვერა (აღარაფერს ვამბობ უფროსებზე, რომლებიც ახლა უკვე ძალიან ხანში შესულები არიან, მაგრამ უფროსებზე რატომღაც ასეთი მძაფრი აღქმა არ მაქვს. ალბათ იმიტომ, რომ თანატოლებზე სხვა ინტერესი ჩნდება – აბა, როგორები გახდნენ... და უფრო თუ განვავრცობთ – აბა, როგორ იცვლება ადამიანის ფიზიოლოგია; რას შევამჩნევ ახლა, როცა მისი ბავშვობა ვიცი).

ნეტა ჩემი ნახვისას რას იტყოდნენ ასე 20-25 წლის წინანდელი ნაცნობები, რომლებსაც ამდენი წელი ჩემთვის თვალი არ მოუკრავთ :)

U

ვიდრე ინეტი არ მქონდა, რაღაც ავკრიფე, მაგრამ აქ სხვა ჩანაწერი გაჩნდა და იმ ტექსტის გადმოტანის სურვილი გამიქრა.

სათქმელიდან მხოლოდ მცირეს დავტოვებ ერთიდან – ჩემს სიხარულისთვის საკმარ მიზეზებზე რომ ვამბობდი..
დღევანდელი სიხარული შენს დანახვას უკავშირდება.
მერე რა, რომ დღეს – მხოლოდ ეკრანზე...

იქ ბევრ სხვასაც ვწერდი, მაგრამ დარჩეს ასე.

p.s 4 ან 5 აგვისტოს დიდ მოგზაურობას ვიწყებდით ხოლმე...
იმდენი წელია, იმ გზაზე არ ვყოფილვარ...

ზოგს

ზოგ ადამიანს თავი სამყაროს ღერძი ჰგონია,
ზოგი ღერძის გარშემო დარბის..
ზოგს უბრალოდ ტკივა ჩამუხლულს - გზა აქვს გასაგრძელებელი..
ღერძისკენ არა.
მათი საზღვარი ზეცაა.

თქვენ არ ხართ ზე, მითუმეტეს – ცა.

გვირილა

ახალ თვეს რაიმე სასიამოვნოთი დავიწყებ... ლამაზით, თან იმით, რაც ასე ჩემი გახდა..
ჰო, ეს ყვავილი ძალიან მგავს, ან პირიქით...
მოკლედ, ჩემი ავატარები "ჩემს" ფორუმში
მგონი არცერთი არ გამომრჩენია...



p.s. რომ არ მოვიტყუო, ერთი ფოტო ფურუსულებისაა – ჩემი გადაღებული, რომელსაც warmth from my eyes დავარქვი და ავატარად ცოტა ხნით, განსაკუთრებული მოსაზრებით მქონდა.

p.p.s. და კიდევ... შარშან, ამ დროს ტალღა ვიყავი :)
სულ ეს არის.

დეპ...

ყველაფერი სულ ერთია.
სადღაც წავიკითხე დეპრესიის სიმპტომები. თითქმის ყველა მაქვს.
რა სჯობია :პ:

დეპო
დეპი
დეპარდიე
დეპარტამენტი
დეპორტაცია
დეპიგმენტაცია
დეპუტატი
და რა მინდოდა...
უაზროდ ვარ.
აი, უ აზ როდ.
კიდევ დაუცველობის საშინელი გრძნობა მაქვს.
კიდევ ძალიან ცუდი გუშინდელი დღე მქონდა.
კიდევ მგონია, რომ არავის ვუყვარვარ. ვისაც ვუყვარდი, წავიდა.
კიდევ მგონია, არც არავის ვეყვარები.
და ყველა მატყუებს.

არაფერი მაინტერესებს. საუკუნეა ფოტო არ გადამიღია. ბოლო დროს სხვების ფოტოების ნახვაც აღარ მინდა, ადრე ამას მაინც ვაკეთებდი. არც ის მაინტერესებს, ჩემს ნაწერზე რას იტყვიან. და საერთოდ, რას იტყვიან. მაინც არავის არ სჭირდება არც ისინი და არც მე.
არც მძინავს, არც ლაპარაკი მინდა. აი, სახლში მეორე დღეა ხმას არ ვიღებ.
კიდევ...

მოკლედ, ჩავეშვი...

მშვენიერია.

ხელის ჩაქნევა

გტკენ...
აი, ხომ ვიცი, გტკენ –
არ ვარ ცუდი.
მინდა, ისწავლო მოძრაობა
ზევიდან ქვევით...

თითების გაშლა უფრო ძნელია,
ვიდრე მარჯვენის ოდნავ აწევა –
მკერდამდე არც კი.
გამჭოლი მზერა უფრო მძიმეა
ფიქრების გასწვრივ,
შეხების გასწვრივ,
დღეების... ვიდრე
დამტვერილ ჭვინტების ცქერა.

და თუ თითები გაშლილია
და რაც ეჭირათ,
მიწაზეა ჩაცურებული,
(რაკი ეგ ხელი მენჯთან ახლოს ისე ქანაობს,
როგორც ვესტერნში –
წამით ადრე „კოლტის“ სროლამდე)
მე არ ვარ ცუდი,
სიჩუმეს ვარღვევ –
მინდა, რომ შეძლო
ფრთხილად დაშვება
მოლოდინიდან.

ქეთი გზირიშვილი

არ

ხვალე არ ბრწყინავდა.

მამასთან მინდა.
მამა მინდა.

ჩუმად

ჩუმად ვარ. არაფრის დაწერის სურვილი არ მაქვს.
არვიცი, რა იქნება ხვალ.
ჯერ ხვალეს დავუცდი.
ჯერ ხვალე უნდა დადგეს...

შუქი მოვიდა :)

იმ ხანად, მელიქიშვილზე საბურავების კოცონებს ანთებდნენ. ვერის მოსახლეობის საშუალო ეკვივალენტი ცეცხლის გარშემო როკავდა. არა, არ ცეკვავდნენ, არც თბებოდნენ, დრო გაჰყავდათ – ვიდრე ცივ ლოგინებში... მირცხულავას "უპადიეზდებდნენ" ნიკოლაძის ჩასახვევთან. უნდა მოეთხოვათ. მირცხულავა არ მოდიოდა და ბოლო საბურავის დაწვის მერე, ჭორებით და პოლიტიკით ავსებული ჯიბეების დაცლა შინ, სანთლის შუქზე, ჩაის ჭიქებით ხელში ხდებოდა.

ჰოდა, რად დავიწყე...

ერთი ფრანგი იყო. რბილად და ზრდილად მეტყველი მეორე არხზე ვიხილე.
მგონი.
აბა სხვაგან სად.
მაშინ.
ან, მოგვიანებით.
მოკლედ:
მინიბუსებს თბილისურ კოლორიტად აღიქვამდა. გიჟდებოდა პირდაპირ.. და ყიჟინა, ეზოდან ეზოში ექოდ რომ გადადიოდა და ხშირად "ეეეე" ან დედის ხსენება მოჰყვებოდა, აი, ეგ ყიჟინა კი არა და, სიტყვები, მისი სავიზიტო ბარათი იყო – თავზე ისე ჰქონდა ჩამოცმული, როგორც მაშინდელ, რუხსა და ზამთრის თბილისში მამრების უმეტესობას – შავი, ნაქსოვი თურქული ქუდი.
ახსოვს ვინმეს ის ფრანგი?
ყიჟინა აუცილებლად ეხსომებათ..

ახლა კი მარჯვენა ხელით მარჯვენა ყურს მივწვდები:
აი, ამ რე–რე–რეფრეშს საშველი რომ დაადგა და ფორუმი მესროლა, გამიხარდა.

შუქი მოვიდა :)

ზღვა

შენს წერილს მწვანეგარეული ზღვისფერი აქვს. ეს წერილი ფერით აღვიქვი.

პ.ს. მე სიტყვა ზღვა მიყვარს.
ბევრ ღელვას ნიშნავს და ბევრ სიმშვიდეს.